শাৰদ দুৰ্গাপূজা: শক্তিৰ আৰাধনাত জীৱনৰ উৎসৱ

*** মা দুৰ্গা ***

মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী

শৰতৰ নীলা আকাশত বগা মেঘৰ জোলা, কঁহুৱাৰ শুভ্ৰ হাঁহি আৰু শেৱালিৰ সুৰভিৰে যেতিয়া প্ৰকৃতিয়ে নতুন ৰূপত সাজে; তেতিয়াই যেন ধৰালৈ নামি আহে এক পৱিত্ৰ উৎসৱৰ বতৰা—শাৰদ দুৰ্গাপূজা।

দুৰ্গাপূজা কেৱল মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা, মন্ত্ৰোচ্চাৰণ আৰু অঞ্জলিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়। ই মূলতঃ শক্তিৰ আৰাধনা। সেই শক্তি, যি অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে থিয় হয়; যি অন্ধকাৰৰ মাজতো পোহৰৰ সন্ধান কৰে; যি ধ্বংসৰ মাজৰ পৰা সৃষ্টিৰ সম্ভাৱনা উলিয়াই আনে।

দেৱী দুৰ্গাৰ দশভুজা ৰূপ যেন নাৰীসত্তাৰ এক গভীৰ প্ৰতীক। এখন হাতত অস্ত্ৰ, আনখন হাতত আশীৰ্বাদ—এই দ্বৈত ৰূপতেই নিহিত আছে নাৰীৰ পূৰ্ণতা। নাৰী কেৱল মমতাৰ আধাৰ নহয়; প্ৰয়োজনত তেওঁ প্ৰতিবাদ, প্ৰতিৰোধ আৰু পৰিৱৰ্তনৰো শক্তি। সেয়ে দুৰ্গাপূজাৰ অন্তৰ্নিহিত বাৰ্তা হ'ল—শক্তিক পূজা কৰা মানে কেৱল দেৱীৰ প্ৰতিমাক পূজা কৰা নহয়; জীৱন্ত নাৰীৰ মৰ্যদা, স্বাধীনতা আৰু অধিকাৰকো সন্মান কৰা।

মহিষাসুৰৰ সৈতে দুৰ্গাৰ যুদ্ধক যদি আমি প্ৰতীকী অৰ্থত চাওঁ, তেন্তে মহিষাসুৰ কেৱল পৌৰাণিক অসুৰ নহয়। আমাৰ সমাজত আজিও অহংকাৰ, হিংসা, বৈষম্য, লোভ, অন্যায়, নাৰীৰ প্ৰতি অসম্মান আৰু ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰৰ ৰূপত অসুৰত্ব জীয়াই আছে। সেয়েহে প্ৰতিবছৰে দেৱীৰ আগমনে আমাক সকীয়াই যায়— আমাৰ ভিতৰৰ মহিষাসুৰক আমি পৰাস্ত কৰা উচিত।

দুৰ্গাপূজাৰ আন এক অনন্য সৌন্দৰ্য, ইয়াৰ সামাজিকতাত। পূজাৰ মণ্ডপত ধনী-দুখীয়া, জাতি-বৰ্ণ-ভাষাৰ বিভেদ বহু পৰিমাণে ম্লান হৈ পৰে। একেলগে আনন্দ কৰা, একেলগে প্ৰাৰ্থনা কৰা, পৰস্পৰক শুভেচ্ছা জনোৱা—এই সমূহীয়া অনুভূতিয়ে মানুহক মানুহৰ ওচৰ চপাই আনে। উৎসৱে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে সমাজৰ প্ৰকৃত শক্তি বিভাজনত নহয়, সহাৱস্থান আৰু ঐক্যত।

অসমীয়া সমাজতো শাৰদীয় দুৰ্গোৎসৱৰ এক বিশেষ সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য আছে। ঢাকৰ শব্দ, ধূপৰ সুগন্ধ, সন্ধিয়াৰ আৰতি, পূজাৰ মণ্ডপৰ আলোকসজ্জা আৰু নতুন কাপোৰৰ সুবাস—এই সকলোবোৰ মিলি গঢ়ি তোলে এক অনন্য শাৰদীয় পৰিৱেশ। কিন্তু উৎসৱৰ বাহ্যিক আড়ম্বৰ যিমানেই বাঢ়ক, তাৰ অন্তৰাত্মা যেন কেতিয়াও হেৰাই নাযায়।

দেৱীক বিদায় দিয়াৰ মুহূৰ্তত যেতিয়া প্ৰতিমা বিসৰ্জনৰ বাবে আগবাঢ়ে, তেতিয়া উৎসৱৰ আনন্দৰ মাজত এটা বিষাদো নামি আহে। কিন্তু বিসৰ্জন মানে শেষ নহয়। ই যেন এক গভীৰ দাৰ্শনিক শিক্ষা—ৰূপৰ বিলোপ ঘটে, কিন্তু শক্তিৰ নহয়; প্ৰতিমা পানীত মিলি যায়, কিন্তু আদৰ্শ মানুহৰ অন্তৰত ৰৈ যায়।

সেয়ে শাৰদ দুৰ্গাপূজা আমাৰ বাবে কেৱল পাঁচদিনীয়া উৎসৱ নহওক। ই হওক আত্মশুদ্ধিৰ সময়, অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়াৰ সংকল্প, নাৰীক সন্মান কৰাৰ অঙ্গীকাৰ আৰু সমাজক অধিক মানৱীয় কৰি তোলাৰ প্ৰেৰণা।

আজিৰ পৃথিৱীত যেতিয়া হিংসা, অসহিষ্ণুতা আৰু বিভাজনে মানুহৰ মাজত দূৰত্ব সৃষ্টি কৰিছে, তেতিয়া দেৱী দুৰ্গাৰ আগমন যেন এক চিৰন্তন আহ্বান—

অশুভৰ বিৰুদ্ধে শুভৰ পক্ষত থিয় হওঁ, 

অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে সত্যৰ কণ্ঠ হওঁ, 

আৰু নাৰীৰ শক্তিক কেৱল পূজাৰ মণ্ডপত নহয় -  জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে সন্মান কৰোঁ।

শৰত আহক প্ৰতিবছৰে। 

দেৱী আহক প্ৰতিবছৰে। 

আহক, এই শাৰদীয় উৎসৱত আমি অন্যায়, অহংকাৰ আৰু অসুৰত্বক বিসৰ্জন দি সত্য, শুভ আৰু মানৱতাৰ পক্ষত থিয় হওঁ।

এইয়েই হওক শাৰদ দুৰ্গাপূজাৰ প্ৰকৃত শুভেচ্ছা ও প্ৰাৰ্থনা।

🙏🙏🙏🙏🙏