নীপা দুৱৰা, গুৱাহাটী   ১৯৮৯ চনত আৰ্মেনিয়া নামৰ ঠাইত ৮.২  ৰিখটাৰ স্কেলৰ ভূমিকম্পই জোকাৰি গৈছিল। ঘৰবোৰ তাচপাতৰ ঘৰৰ নিচিনাকৈ ভাগি মাটিত মিহলি  হৈ গৈছিল।   এনেকুৱা এটা ভয়ংকৰ ভূমিকম্প হৈ যোৱাৰ পিচতে সেই অঞ্চলৰ সকলো মাক-দেউতাকে নিজৰ সন্তানক বিচাৰি স্কুললৈ বুলি ঢাপলি মেলিলে। কিন্তু স্কুলঘৰটো ইতিমধ্যে মাটিৰ লগত মিহলি হৈ গৈছিল! তাত কোনো জীৱিত প্ৰাণী থকাৰ তিলমানো সম্ভাৱনা নাছিল।   এনে দুখজনক ঘটনাটোতে পুত্ৰহাৰা হোৱা এজন পিতৃৰ বাৰে বাৰে পুতেকক কোৱা কথা এটালৈ মনত পৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ এদিন প

অকলশৰীয়া বিবলু নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস                  ১নং পদুমনি, সৰুপথাৰ কালি ৰাতিটো বিবলুৰ উজাগৰে পাৰ হ'ল। দঁতাল বীৰুৱে তাক দল এৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। সেই কণমানিটোৰ পৰা সি এই জাকটোৰ মাজতে ডাঙৰ হৈছে। সি সৰুৰে পৰাই বৰ চটফটীয়া। তেতিয়া এই লৈ কিন্তু কাৰো একো আপত্তি নাছিল । বুঢ়া-মেথা সকলোৱে তাৰ উৎপতীয়া ধেমালিত চামিল হৈ আনন্দহে পাইছিল। অৱশ্যে দুবাৰ কৈ চাহ বাগানৰ নলাত পৰা দুৰ্ঘটনাত মাকে তাক গোটেই জাকৰ আগতে ককৰ্থনা কৰিছিল। আকৌ এবাৰ পানী খাবলৈ দৈয়াংৰ গৰাইদি নামি যাওঁতে কোমল ৰঙামাটিত

হিয়া দাস, শুৱালকুছি কাশী দেউতাকৰ সৈতে আজিও পুৱা খৰি লুৰিবলৈ জংঘললৈ ওলাল। পুৱাৰ সেই সময়খিনিত কাশীয়ে সদায় তাইৰ সমবয়সীয়া ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে উৰ্দি (ইউনিফৰ্ম) পিন্ধি বিদ্যালয়লৈ গৈ থকা দেখে। তাইৰ মনটো কেনেবা কেনেবা লাগে। ছোৱালীবোৰে দীঘল চুলিকোছা দুডলীয়াকৈ বেণী গাঁঠি ৰঙা ফিতা বান্ধি ধুনীয়াকৈ হাঁহি হাঁহি গৈ থকা দেখিলে তাই দেউতাকে নেদেখাকৈ চকুপানী মচে।     কাশীহঁতৰ গাঁওখনৰ বেছিভাগে মানুহেই দীন-দৰিদ্ৰ। তথাপি প্ৰতি ঘৰৰ এটাকৈ হ'লেও ল'ৰা-ছোৱালীয়ে বিদ্যালয়লৈ গৈ পঢ়া-শুনা কৰি আছে। ব্যতি

নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস, সৰুপথাৰ, গোলাঘাট         জুন মাহৰ শেষৰ সপ্তাহটো পাহিৰ মনত বৰ দীঘলীয়া যেন লাগিল। স্কুলত পাঠবোৰ ধাম-ধুম আগবাঢ়িছে। ইফালে ইউনিট টেষ্টো দিবলগীয়া হৈছে। জুলাই মাহত বিভিন্ন অনুষ্ঠানে পাতিব খোজা শিশু আৰু কিশোৰৰ উপযোগী কৰ্মশালাবোৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণো আহিছে। এইবাৰ কোনো ধৰণৰ কৰ্মশালাৰ লগত জড়িত হ'বলৈ তাইৰ ইচ্ছা নাই। অৱশ্যে মাকেও তাইৰ অনিচ্ছাৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাইছে। তাই যে পূৰা-পূৰি দুসপ্তাহ আয়েকৰ ঘৰত কটাবগৈ সেয়া কম আনন্দৰ কথা নে!         এইবাৰ স্কুলত গৰম বন

হিয়া দাস, উত্তৰ সিদ্ধেশ্বৰ পাহাৰ, শুৱালকুছি   এখন গাঁও আছিল। সেই গাঁৱতে এখন বৰ সুন্দৰ বিল আছিল। বিলত ৰঙা, নীলা, সেউজীয়া, হালধীয়া অসংখ্য মাছ আছিল। এই সকলোবোৰৰ ভিতৰত এজনী বিশেষ ধৰণৰ মাছ আছিল। বিশেষ এই কাৰণেই যে তাইৰ মূৰত একোছা নীলা চুলি আছিল। চুলিকোছা অনবৰত লাইটৰ দৰে চিকমিকাই থাকিছিল।   গাঁৱৰ সৰু ল'ৰা ছোৱালীবোৰে এই অসাধাৰণ চুলিকোছাৰ কাৰণেই মাছজনীক নীলি বুলি মাতিছিল। নীলিক সিহঁতে বৰ ভাল পাইছিল। নীলিয়েও ল'ৰা-ছোৱালীবোৰৰ লগত খেলি বৰ ভাল পাইছিল। তাই প্ৰত্যেক দিনাই বিলৰ পাৰলৈ উঠি আ

পবিত্ৰা বৰঘৰীয়া, মুম্বাই   শুই উঠাৰ পিছত আজিৰ মোৰ দিনটো খুউব ভালদৰেই আৰম্ভ হৈছিল। যোৱাৰাতি পিস্কিয়েও বৰ বিশেষ আমনি কৰা নাছিল, সেয়ে মাম্মীমাৰ লগত মই গোটেই ৰাতি শান্তিৰে শুব পাৰিছিলোঁ। পুৱা উঠি মাম্মীমাই ব্যায়াম, প্ৰাণায়াম আদি কৰিবলৈ বুলি যোগ-মেটখন পাৰি লওঁতেহে, লেঙেৰাই লেঙেৰাই কাঁড়ডাল অহাদি আহি মেটখনত তাইৰ নখবোৰ ধৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলেহি। তাইকে দেখি মোৰ নখবোৰো কিবা পিৰপিৰাই উঠা যেন লাগিল আৰু ময়ো তাইৰ পিছে পিছে গৈ দুবাৰমান নখবোৰ মেটত ঘহাওঁতেই মাম্মীমাই চোঁমাৰি উৰি অহাদি আহি আ

অনিতা দেৱী, কাহিলীপাৰা, গুৱাহাটী   মহেন্দ্ৰৰ ঘৰত আজি আলহীৰ উখল-মাখল পৰিবৱেশ এটা বিৰাজমান। ভিন্ন প্ৰকাৰৰ ব্যঞ্জন ৰন্ধিবৰ বাবে  কাৰিকৰসকল ব্যস্ত হৈ পৰিছে। প্ৰয়োজনীয় সকলো সামগ্ৰীৰ বজাৰ কৰা হ'ল নে আৰু কিবা খাদ্য  সামগ্ৰী লাগিব মহেন্দ্ৰই পত্নী পৰীক আকৌ এবাৰ সুধিলে। পৰীয়ে জনালে যে সকলো সামগ্ৰী ইতিমধ্যে   অলপ বেছি বেছিকৈয়ে অনা হৈছে, কাৰণ অতিথি কিছু বাঢ়িবও পাৰে।   পৰীৰ কথা শুনি মহেন্দ্ৰই শলাগি ক'লে,” ঠিকেই কৈছা, সময়ত কম হলে অসুবিধা হয়”। মাক-দেউতাকৰ কথা শুনি ওচৰতে থকা তেওঁলোকৰ পুত্ৰ

চয়নিকা শৰ্মা, চান্দমাৰী, গুৱাহাটী   মৰমৰ মইনাহঁত,   তোমালোক সকলোৱে ভালে আছা নিশ্চয় ! পঢ়া-শুনা ভালকৈ কৰি আছা নে? আজি মই তোমালোকৰ চয়নিকা...

মৰমৰ অকণিহঁত,  মোৰ মৰম ল’বা ৷  মই মাহমুদা বেগম ৷ তোমালোকে মোক মাহমুদা জেঠাই বুলিয়ে মাতিবা দেই ৷ তোমালোকৰ সৈতে কথা পাতি মই বৰ ভাল পাওঁ ৷...

মৰমৰ মইনাহঁত, ভালে আছা নিশ্চয়? ভালকৈ পঢ়া শুনা কৰিছানে?       আজি আমি অকণমান ফলৰ ৰজা আমৰ বিষয়ে কথা পাতোগৈ ব'লা....।        কেঁচাই হওক...

নীলাঞ্জনা দেৱী বৰুৱা, যোৰহাট   বুবুহঁতৰ নতুন গাড়ী এখন কিনা হ’ল ৷ ৰঙা ৰঙৰ গাড়ীখনক লৈ মাক-দেউতাক, বায়েক আৰু বুবুৰ কত যে জল্পনা-কল্পনা !...

বিজিত কুমাৰ ভাগৱতী, যোৰহাট   কি যে সুখৰ দিন আছিল সেইবোৰ! বিয়া হৈ আহোঁতেই মাকে কাউৰী পুৱাতেই বিচনা এৰি ভগৱানৰ নাম লৈ মাটিত ভৰি দিবলৈ শিকাই...

কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা বিষয়ক গল্প সুজাতা ভাগৱতী, যোৰহাট   ৰুণা আৰু ৰিয়া দুয়ো একেখন স্কুলতে পঢ়া নলে-গলে লগা বান্ধৱী। পঢ়াত দুয়ো সমান...

মই চুমচুমী পবিত্ৰা বৰঘৰীয়া, মুম্বাই   আজি কিছুদিনৰ পৰা মোক লৈ আমাৰ ঘৰখনত এক সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে। সমস্যাটো হৈছে মোৰ যেতিয়াই তেতিয়াই...

জিণ্টী ৰাণী ডেকা, গুৱাহাটী   গৰম বন্ধ শেষ হ’বলৈ এতিয়াও এসপ্তাহ বাকী আছে। ঘৰৰ ওচৰতে থকা ক্লাৱ এটাত গৰম বন্ধ বুলি আয়োজন কৰা  তিনিদিনীয়া...

নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস, সৰুপথাৰ কলেজৰ ষাণ্মাষিক পৰীক্ষাৰ অন্তত মাঘ বিহুৰ বন্ধ মিলাই বৰুৱা দম্পতীয়ে মুঠতে ১৫ দিনীয়া বন্ধ এটা পালে। দুয়ো...

ধাৰাবাহিক গল্প (চতুৰ্থ খণ্ড) জিণ্টী ৰাণী ডেকা, গুৱাহাটী   অৱশেষত আমাৰ বাবে মায়ে এটা ঘৰ বিচাৰি পালে। আমি বৰ্তমান থকা জিলমিলহঁতৰ ঘৰখনৰ পৰা...

বিজু ফুকন কলিতা, দুনী দৰং বহু চেষ্টা কৰিও শেৱালীয়ে চকুত টোপনি আনিব পৰা নাই। টোপনি যাবলৈ বহু চেষ্টা কৰিও বিফল ‌হোৱাত অৱশেষত বিছনাৰ কাষত...

ৰেখা বৰকটকী, যোৰহাট   মইনাহঁত আজি তোমালোকক এজন সন্যাসীৰ কথা ক'ম। জটাধাৰী সন্যাসীজন বৰ অকলশৰীয়া আছিল। উৱঁলা পঁজা এটাত অকলে থাকে। দিনৰ...

পবিত্ৰা বৰঘৰীয়া, মুম্বাই   সেয়া ২০২৫ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীৰ কথা। পুৱাৰে পৰা আমাৰ ঘৰখনত দেখোন খদমদম। আগদিনা সোনকালেই আমাক ৰাতিৰ আহাৰ...