ইৰা বৰঠাকুৰ, গুৱাহাটী ডাঃ বিভূতি ভূষণ বৰুৱাৰ একমাত্ৰ সন্তান অনিৰ্বাণ সৰুৰে পৰাই দেখাই শুনাই অতি মৰম লগা। সি পঢ়া-শুনাৰ লগতে খেলা-ধূলাতো পাৰ্গত আৰু স্কুলত শিক্ষক সকলৰো অতিকৈ প্ৰিয়পাত্ৰ। অনিৰ্বাণৰ বায়েক তাতকৈ বাৰ বছৰৰ ডাঙৰ। সি মেট্ৰিক পাছ কৰা বছৰতে বায়েকৰ বিয়া হ'ল। বায়েকেও গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক হৈ, নিজেই পছন্দ কৰা তাইতকৈ চাৰি বছৰৰ ডাঙৰ ডাক্তৰ এজনৰ লগত বিয়া হৈ এতিয়া দুয়োটাই দিল্লীৰ দুখন হস্পিটেলত কৰ্মৰত। দেউতাকে অনিৰ্বানকো মেডিকেল পঢ়োৱাৰ ব

ৰাধিকা দাস কলিতা, গুৱাহাটী দৈনিক ৰুটিনখনৰ তাল-মান-লয়ৰ ছন্দ পতন ঘটিছে ৰীমাৰ। দুদিনমানৰ পৰা কথাটো মন কৰি আছে মাক হিমাই। ৰীমাই মন মাৰি থকা হৈছে। বহি বহি কিবা ভাবি থকা যেন লাগে মাকৰ। অনবৰতে নতুনকৈ জগা গৰু পোৱালিৰ দৰে দেও দি দি জঁপিয়াই থকা ৰীমা কি কাৰণত মনমাৰি থকা হৈছে? সেইটো লৈ এতিয়া মাকেহে চিন্তাত মৰিছে। সেইদিনা দেওবাৰ। বাপেক-জীয়েক দুয়োৰে বন্ধৰ দিন। কাষৰ কেইঘৰৰ সমনীয়া ল'ৰা-ছোৱালীকেইটাই মাজে মাজে বন্ধৰ দিনত কোনো এঘৰত একেলগে দুপৰীয়াৰ ভাতসাঁজ খায়। সিদিনা সিহঁতৰ আনন্দ ফ

বিদিশা দত্ত, দুলীয়াজান “আআআও অসুৰ! তই বেল খাবও পাৰিলি নে?” অসুৰে খোৱাৰ পৰা মূৰ তুলি মলুলৈ চালে। বেলৰ শাহবোৰ নাকে-মুখে লাগি তাৰ চেহেৰাটো যে চাবলগীয়া হৈছিল! মলুৱে মুখখন জোৰকৈ টিপি কোনোমতে হাঁহিটো ৰখালে। “বোলো তই এইহেন অৱস্থাৰেও বেল ভাঙি যে খাব পাৰিছ হেৰৌ! এনেইনো অসুৰ নাম পাইছ নে! খা খা বোপাই, পেট ভৰাই খা!” অসুৰৰ এখন হাত কিলাকুটিতে নাই। ভৰি এটাও আঠুতে ভগা, বেঁকা হৈ থাকে ভৰিটো। নাই নাই, তোমালোকে ভবাৰ দৰে জন্মৰে পৰা সি তেনেকুৱা নহয়। এটা দুৰ্ঘটনাৰ পিছৰ পৰাহে তাৰ এই অৱস্

নীপা দুৱৰা, গুৱাহাটী দেউতাই বাগানত কাম কৰি থাকোতেই এটা সৰু ল’ৰা আমাৰ ঘৰলৈ লৈ আহিছিল। মাক-দেউতাক দুয়োৰে কিবা অসুখত মৃত্যু হোৱা বাবে ল’ৰাটোক চাবলৈ কোনো নাছিল। আৰ ঘৰে তাৰ ঘৰে আলাই-আথানিকৈ ডাঙৰ হোৱা ল’ৰাটোক সকলোৰে অনুমতি সাপেক্ষে আমাৰ ঘৰলৈ দেউতাই এদিন লৈ আহিছিল। সি আমাৰ ঘৰলৈ অহাৰ প্ৰথম দিনা, জপৰা চুলি একোছাৰে, খাবলৈ নোপোৱা চেহেৰাৰ ল’ৰাটোৰ মুখখন দেখা পোৱাই নগৈছিল। দেউতাই প্ৰথম কাম তাৰ চুলি খিনি কটালে, তাৰপাচত গা ধুৱাই মোৰ নতুন কাপোৰ এযোৰ তাক পিন্ধিবলৈ দিলে। বয়সত মোতকৈ অলপ

বিজিত কুমাৰ ভাগৱতী, যোৰহাট এখন দেশত এজন ৰজা আছিল। ৰজাৰ দুগৰাকী ৰাণী আছিল। ৰাণী দুগৰাকীৰ মাজত দেখুৱাই বৰ মিল আছিল। ৰজাই কিন্তু দুয়োগৰাকী ৰাণীকে সমানে ভাল পোৱা নাছিল। ডাঙৰ গৰাকীৰ বয়স সৰু গৰাকীতকৈ পাঁচ বছৰমান বেছি আছিল। সৰু ৰাণীক বেছিকৈ মৰম কৰা কথাটো ডাঙৰ ৰাণীয়ে লাহে লাহে মন কৰিবলৈ ধৰিছিল। বয়সৰ বাবে সৌন্দৰ্য্য ম্লান পৰি যোৱা দেখিহে যে ৰজাৰ মন লাহে লাহে সৰু গৰাকীৰ ফালে ঢাল খাইছে, সেই কথা ডাঙৰ ৰাণীয়ে মন কৰি আছিল। সেয়েহে এদিন তেওঁ ঠিৰাং কৰিলে যে, সৌন্দৰ্য্য পুনৰ ঘূৰাই আনিবলৈ চেষ্

ৰাধিকা দাস কলিতা, গুৱাহাটী মৰমৰ মইনাহঁত, শেৱালি ফুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আমি শৰৎকাল পৰিল বুলি কওঁ নহয়নে? আকৌ এপাহ দুপাহমান শেৱালি ফুলা আৰম্ভ কৰিলেই কওঁ যে দুৰ্গাপূজা আহি দুৱাৰমুখ পালেহিয়েই। অৰ্থাৎ শেৱালি ফুলে আমালৈ দুই হাতত লৈ দুৰ্গাপূজা আৰু শৰতৰ সুবাস কঢ়িয়াই আনে। সুগন্ধি শেৱালি ফুলৰনো পৃথিৱীত কেনেদৰে জন্ম হ'ল, তাক লৈ এটা অতি মনোৰম কাহিনী প্ৰচলিত আছে। তোমালোকে কাহিনীটো শুনি নিশ্চয় বৰ ভাল পাবা। মোৰো ক'বলৈ বৰ মন গৈ আছে। এতিয়া কওঁ, তোমালোক আটায়ে মন দি শুনাচোন…… আমাৰ এই ধ

চয়নিকা শৰ্মা, কৃষ্ণনগৰ, চান্দমাৰী মৰমৰ মইনাহঁত, ভালে আছা নিশ্চয়? পঢ়া-শুনা ভালকৈ কৰি আছানে? মই আজি তোমালোকক এটা সাধু কথাহে শুনাম দেই...... সাধুটোৰ নাম হৈছে - "মইনা আৰু কুকুৰাৰ কথা" বহু আগৰ কথা... এজনী মইনা চৰাই আৰু এজনী কুকুৰা চৰাই বৰ বন্ধু হ'ল। আচলতে দুয়ো একেজোপা গছৰে বাসিন্দা আছিল। মইনা চৰায়ে যিহেতু ওখ গছৰ খোৰোংতে সাধাৰণতে বাহ সাজি থাকে, গতিকে মইনাই ওপৰত আৰু কুকুৰাই সেই জোপা গছৰে তলত সৰা পাত , সেউজীয়া ঘাঁহ-বনবোৰ ঠেং দুখনেৰে আকুহি আকুহি বৰ ধুনীয়াকৈ ঘৰ এখন সাজি ল'লে।

নীপা দুৱৰা, গুৱাহাটী "তোমাৰ নাম কি? "মোল (মোৰ) নাম লুবলু বৰুৱা (ৰুবলু বৰুৱা।" "তোমাৰ মাৰ নাম কি?" "মোল (মোৰ) মাল নাম লুমী বলুৱা (মোৰ মাৰ নাম ৰুমী বৰুৱা)।“ পাঁচ বছৰ বয়সলৈকে "ৰ" নুফুটা ৰুবলুক সকলোৱেই জোকায়। বেছিকৈ জোকালে সি গানৰ সুৰত চিঞৰি চিঞৰি কান্দে। মাকে বুজি পায় কোনটো গানৰ সুৰত সি কান্দিছে। তাৰ কথা-বতৰা, কাণ্ড-কাৰখানাই সকলোৰে হাঁহিৰ খোৰাক যোগায়। ৰুবলু স্কুললৈ যায় সিহঁতৰ ঘৰৰ ডাঙৰ ছাগলীটোৰ পিঠিত উঠি….। লগৰবিলাক ছাগলীৰ পিঠিত বহিবৰ বাবে ৰখি থাকে। কিন্তু ছাগলীটোও বৰ আচৰ

ৰাধিকা দাস কলিতা, শান্তিনগৰ বশিষ্ঠ, গুৱাহাটী ধূলি-বালিৰে ৰং খেলা বয়সত মোৰ এজনী বান্ধৱী আছিল। তায়ে ময়ে একেখন বিদ্যালয়ত, একেটা শ্ৰেণীতে পঢ়িছিলোঁ। তাইৰ নাম আছিল লাহৰী। লাহৰী নামটোৰ দৰেই দেহাটো একেবাৰে 'লাহৰী-লুপুৰা' আছিল। স্বভাৱত একেবাৰে অঘাইত ল'ৰাৰ দৰে। ওচৰ-চুবুৰীয়া, আলহী-অতিথি আদিক নানান নগুৰ-নাগতি কৰি ফুৰিছিল। মূৰটো আছিল কূট-বুদ্ধিৰ মস্ত এটা ভঁৰাল। কেতিয়াবা নেতাৰ দৰে প্ৰশ্ন সুধি আনক ব্যতিব্যস্ত কৰি তুলিছিল আৰু কেতিয়াবা 'নেতাৱালা'ৰ দৰে উত্তৰ দিছিল। আমি দুজনী ন কি দহত স

ইৰা বৰঠাকুৰ, চাৰ্ভে অজন্তা পথ, গুৱাহাটী মাইনা আৰু মমী দুয়োটাই খেলি খেলি কথা পাতি আছে। মাইনাৰ সাত বছৰ, মমীৰ ৯ বছৰ। মাইনাই মমীক ক'লে, "অ' বা, শুনচোন, মায়ে কৈছে গৰম বন্ধত বোলে আমাক এইবাৰ উৰাজাহাজত উঠাই মুম্বাইত থকা মাহীৰ ঘৰলৈ ফুৰাবলৈ নিব। তোৰ যাবলৈ মন আছেনে? মোৰ কিন্তু অকনো যাবলৈ মন নাই পায়।" "কিয়? উৰাজাহাজত যাবলৈ মন নাই? আজিলৈকে দেখোন আমি উৰাজাহাজত উঠাই নাই । কেনেকৈ জানিলি নো উৰাজাহাজত উঠি ভাল লাগেনে, বেয়া লাগে। ভালহে লাগিব মুম্বাইৰ পৰা ঘূৰি আহি, আমি লগৰ বিলাকৰ আগত ক'ব

নৱজ্যোতি তামুলী, তিনিচুকীয়া, অসম "অই পোৱালি, আজিলৈকে নিশিকিলি আৰু কাপ-প্লেটবোৰ কেনেকৈ নিব লাগে, অলপ ভালকৈ নিব নোৱাৰ? কেনেবাকৈ ভাগিবলৈ হ'লে তোৰ মাথা ভাঙিম মই।" ঘৰত কাম কৰা এঘাৰ বছৰীয়া থোলোকক এইদৰে ডবিয়াই উঠিল সমাজকৰ্মী ৰূপৰেখা হাজৰিকাই। ড্রয়িংৰূমত মিচেছ চলিহা আৰু মিচেছ বৰুৱাৰ লগত চাহ খাই হোৱাত থোলোকে কাপ-প্লেটবোৰ নিবলৈ আহিছিল। তেখেতসকলকে শুনাই শুনাই হাজৰিকানীয়ে গাই গ'ল, “এই খাবলে নোপোৱা গাঁৱলীয়া ভূতসোপাক আৰু কিমান শিকাবা ! ঘৰত থাকোঁতে এসাজ খাই দুসাজ নেখোৱাকে আছিল যে, এ

অকণিহঁত, গ্ৰীষ্ম বন্ধ পুৰা উপভোগ কৰিছা নিশ্চয়; যিমান পাৰা আনন্দ কৰাহঁক দেই। কিন্তু তাৰ মাজতে গৰম বন্ধত কৰিব লগীয়া 'হ'ম ৱৰ্ক' খিনিও সমানে কৰি থাকিবা দেই আৰু লগতে মা-দেউতাক সৰু সৰু কাম-কাজ কিছুমানত সহায়ো কৰি দিবা। মা-দেউতাই তেতিয়া কিমান সন্তোষ পাব চাবাচোন ! সকলোৰে মাক-দেউতাকসকলে সন্তানৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে; বিশেষকৈ পঢ়াশুনাত যেন পিছ পৰি নৰয় - তাৰ বাবে অহৰহ চিন্তিত হৈ থাকে, নহয় নে বাৰু ? তোমালোকেও যিমান পাৰা চেষ্টা কৰি থাকা আৰু কৰিবাও, কিন্তু তাৰ মাজতে সকলোৱেতো শীৰ্ষ স্থান ল

চয়নিকা শৰ্মা, কৃষ্ণনগৰ, চান্দমাৰী, গুৱাহাটী টুলটুল থাকে মাক-দেউতাকৰ লগত হায়দৰাবাদৰ কোন্দাপোড় নামৰ অঞ্চলটোত। কোন্দাপোড়ৰ "সৰোজ পাৰ্কলেন" ত কমেও চাৰিশটামান পৰিয়াল থাকে আৰু তাৰে বেছিভাগে আমেৰিকান বা ইউৰোপীয় দেশৰ কোম্পানীত চাকৰি কৰে। তেনে এটা কোম্পানীত টুলটুলৰ মাক-দেউতাকেও চাকৰি কৰে। টুলটুল তেতিয়া মাথোঁ ন বছৰীয়া আছিল যেতিয়া তাক গুৱাহাটীৰ আইতাক-ককাকৰ ঘৰৰ পৰা হায়দৰাবাদলৈ লৈ আহিছিল। আইতাক-ককাককো সেইবাৰ লগতে লৈ আহিছিল মাক দেউতাকে। আহিয়েই গুৱাহাটীতকৈ সম্পূৰ্ণ বেলেগ এ

নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস ১নং পদুমনি, সৰুপথাৰ হাতীৰ জাক সাধাৰণতে মাইকী হাতীৰে গঠন হয়। ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে মখনা দুটামান থাকে। ডেকা মখনাই দলৰ নিয়ম শৃংখলা ভাঙিলে তাক দলৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়ে। বিবলুৱে বাৰে বাৰে নিয়ম নমনা স্বভাৱটোৰ বাবে দলৰ হাৰাশাস্তি হৈছিল। কৃষ্ণ গোঁসায়েও এশৰ পাছত শাস্তি দিব লাগে বুলি কৈ গৈছে। গতিকে বিবলুৱে পাব লগা শাস্তি পালে। এতিয়া অনুতাপৰ অগ্নিত দহিছে। কলথোকা লৈ বিবলু অৰণ্যৰ গভীৰলৈ সোমাই গ'ল। সি আচৰিত হ'ল বৃহৎ সোনাৰুজোপাৰ তলত তাহাঁতৰ গোটে

নীপা দুৱৰা, গুৱাহাটী এচাটি কহুঁৱা কোমল বতাহে সুৰভিৰ মুখখন ধুৱাই লৈ গল। তথাপিও ভালেমানদিনৰ পৰা চলি থকা মনৰ শংকাবোৰ আঁতৰি নগ’ল। সুৰভিৰ নিজৰ ওপৰতে সন্দেহ ওপজিল, তাই মানুহজনী বেছি সন্দিহান হৈ পৰা নাইতো? নহ’লে ইমান চিন্তা, ইমান সন্দেহ তাইৰ সহজ-সৰল মনটোত ক'ৰ পৰা থিতাপি ল'লেহি! সেই গোলাকাৰ ৰঙা বৰণৰ ভেলভেটৰ বাকচৰ ছবিয়ে তাইৰ মনত ইমান সন্দেহৰ জাল তৰিছে যে তাইৰ খাৱন-শোৱন সকলো সৰি নিছে। মনৰ মাজত অনবৰতে এটা কথাই ঘূৰ্ণীয়মান হৈ আছে – সেই ভেলভেটৰ বাকচৰ ভিতৰত বাৰু কি আছ? হয়তো তাত আছে বহু ট

চেমিমা হুছেইন, ছয়মাইল, গুৱাহাটী ক্লাছৰ শেষৰ বেঞ্চত বহি থকা তৰালিৰ ওচৰলৈ সৰজু বাইদেউ আগবাঢ়ি গ'ল। "কি হ'ল তৰালি? তুমি যে শেষৰ বেঞ্চত বহিবলৈ ল'লা! ৰিঞ্জু, তৰালি, মীনা তোমালোকে সদায় পিছৰ বেঞ্চত কিয় বহা ? শুনিছানে তোমালোকে? আজিৰ পৰা যি সকলে পিছৰ বেঞ্চত বহে সেই সকলে আগৰ বেঞ্চত বহিব লাগিব আৰু আগৰ বেঞ্চত বহাসকলে পিছৰ বেঞ্চত বহিব লাগিব। প্রত্যেকখন বেঞ্চে সপ্তাহত ঘূৰাই ঘূৰাই এনেকৈ বহিব লাগিব। মানে ৰ'টেশ্যন কৰিব লাগিব। বুজিছানে তোমালোকে ?" ক্লাছৰ ল'ৰা ছোৱালীবোৰে সৰজু বাইদেউলৈ ভয

নীপা দুৱৰা, গুৱাহাটী ১৯৮৯ চনত আৰ্মেনিয়া নামৰ ঠাইত ৮.২ ৰিখটাৰ স্কেলৰ ভূমিকম্পই জোকাৰি গৈছিল। ঘৰবোৰ তাচপাতৰ ঘৰৰ নিচিনাকৈ ভাগি মাটিত মিহলি হৈ গৈছিল। এনেকুৱা এটা ভয়ংকৰ ভূমিকম্প হৈ যোৱাৰ পিচতে সেই অঞ্চলৰ সকলো মাক-দেউতাকে নিজৰ সন্তানক বিচাৰি স্কুললৈ বুলি ঢাপলি মেলিলে। কিন্তু স্কুলঘৰটো ইতিমধ্যে মাটিৰ লগত মিহলি হৈ গৈছিল! তাত কোনো জীৱিত প্ৰাণী থকাৰ তিলমানো সম্ভাৱনা নাছিল। এনে দুখজনক ঘটনাটোতে পুত্ৰহাৰা হোৱা এজন পিতৃৰ বাৰে বাৰে পুতেকক কোৱা কথা এটালৈ মনত পৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ এদিন প

অকলশৰীয়া বিবলু নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস ১নং পদুমনি, সৰুপথাৰ কালি ৰাতিটো বিবলুৰ উজাগৰে পাৰ হ'ল। দঁতাল বীৰুৱে তাক দল এৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। সেই কণমানিটোৰ পৰা সি এই জাকটোৰ মাজতে ডাঙৰ হৈছে। সি সৰুৰে পৰাই বৰ চটফটীয়া। তেতিয়া এই লৈ কিন্তু কাৰো একো আপত্তি নাছিল । বুঢ়া-মেথা সকলোৱে তাৰ উৎপতীয়া ধেমালিত চামিল হৈ আনন্দহে পাইছিল। অৱশ্যে দুবাৰ কৈ চাহ বাগানৰ নলাত পৰা দুৰ্ঘটনাত মাকে তাক গোটেই জাকৰ আগতে ককৰ্থনা কৰিছিল। আকৌ এবাৰ পানী খাবলৈ দৈয়াংৰ গৰাইদি নামি যাওঁতে কোমল ৰঙামাটিত

হিয়া দাস, শুৱালকুছি কাশী দেউতাকৰ সৈতে আজিও পুৱা খৰি লুৰিবলৈ জংঘললৈ ওলাল। পুৱাৰ সেই সময়খিনিত কাশীয়ে সদায় তাইৰ সমবয়সীয়া ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে উৰ্দি (ইউনিফৰ্ম) পিন্ধি বিদ্যালয়লৈ গৈ থকা দেখে। তাইৰ মনটো কেনেবা কেনেবা লাগে। ছোৱালীবোৰে দীঘল চুলিকোছা দুডলীয়াকৈ বেণী গাঁঠি ৰঙা ফিতা বান্ধি ধুনীয়াকৈ হাঁহি হাঁহি গৈ থকা দেখিলে তাই দেউতাকে নেদেখাকৈ চকুপানী মচে। কাশীহঁতৰ গাঁওখনৰ বেছিভাগে মানুহেই দীন-দৰিদ্ৰ। তথাপি প্ৰতি ঘৰৰ এটাকৈ হ'লেও ল'ৰা-ছোৱালীয়ে বিদ্যালয়লৈ গৈ পঢ়া-শুনা কৰি আছে। ব্যতি

নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস, সৰুপথাৰ, গোলাঘাট জুন মাহৰ শেষৰ সপ্তাহটো পাহিৰ মনত বৰ দীঘলীয়া যেন লাগিল। স্কুলত পাঠবোৰ ধাম-ধুম আগবাঢ়িছে। ইফালে ইউনিট টেষ্টো দিবলগীয়া হৈছে। জুলাই মাহত বিভিন্ন অনুষ্ঠানে পাতিব খোজা শিশু আৰু কিশোৰৰ উপযোগী কৰ্মশালাবোৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণো আহিছে। এইবাৰ কোনো ধৰণৰ কৰ্মশালাৰ লগত জড়িত হ'বলৈ তাইৰ ইচ্ছা নাই। অৱশ্যে মাকেও তাইৰ অনিচ্ছাৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাইছে। তাই যে পূৰা-পূৰি দুসপ্তাহ আয়েকৰ ঘৰত কটাবগৈ সেয়া কম আনন্দৰ কথা নে! এইবাৰ স্কুলত গৰম বন