সম্পাদকীয় : দ্বিতীয় বছৰ তৃতীয় সংখ্যাৰ সূৰুযমুখী সূৰুযমুখী : জানুৱাৰী-২০২৬ সংখ্যা দুহেজাৰ ছাবিশ চনৰ আৰম্ভণিতে আজি এইয়া জানুৱাৰী সংখ্যাৰ 'সূৰুযমুখী' ৰ সম্পাদকীয়টো লিখিবলৈ লৈ এক গভীৰ চিন্তাত পৰিছোঁ । সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰেক্ষাপটত আমি যদি বিগত বছৰটোৰ সময়চোৱাত আমাৰ পৃথিবীয়ে সন্মুখীন হোৱা ঘটনাপ্ৰৱাহলৈ লক্ষ্য ৰাখি মতামত ব্যক্ত কৰিবলৈ যাওঁ তেতিয়াহ'লে দেখোন অলপ নিৰাশাজনক ভাৱ এটাহে মনলৈ আহে। কিন্তু তাৰ মাজতো যোৱা বছৰটোত সংঘটিত হোৱা ভাল দিশবোৰো বিচাৰ বিশ্লেষণ কৰি, তাৰপৰা পৃথিৱীৰ জীৱকূলৰ ক

সদাগৰক বিচাৰি ফুৰা মহকেইটা সুগন্ধি উৰুলি বৰুৱা, অষ্টম শ্ৰেণী, দিল্লী পাব্লিক স্কুল, নাজিৰা   বহুত দিনৰ আগৰ কথা। আমাৰ ককা আজোককাৰো আগৰ দিনৰ কথা। তেতিয়া ৰত্নপুৰ নামেৰে এখন দেশ আছিল। বৰ ধুনীয়া দেশ। সেই দেশখনৰ মানুহবোৰ বহুত ধনী আছিল। সেইখন দেশতে সত্যপাল নামৰ এজন সদাগৰ আছিল। তেওঁ জীৱ-জন্তু বৰ ভাল পাইছিল। বিশেষকৈ কুকুৰ আৰু মেকুৰী তেওঁ বৰ ভাল পাইছিল। আনকি তেজখোৱা মহবোৰকো তেওঁ ভাল পাইছিল। তেওঁ কৈছিল যে সকলোবোৰ প্ৰাণী ভগৱানৰে সৃষ্টি, গতিকে কোনেও কাকো বেয়া পাব নালাগে। সেই সময়ত অৱশ্যে

নীপা দুৱৰা, গুৱাহাটী   ১৯৮৯ চনত আৰ্মেনিয়া নামৰ ঠাইত ৮.২  ৰিখটাৰ স্কেলৰ ভূমিকম্পই জোকাৰি গৈছিল। ঘৰবোৰ তাচপাতৰ ঘৰৰ নিচিনাকৈ ভাগি মাটিত মিহলি  হৈ গৈছিল।   এনেকুৱা এটা ভয়ংকৰ ভূমিকম্প হৈ যোৱাৰ পিচতে সেই অঞ্চলৰ সকলো মাক-দেউতাকে নিজৰ সন্তানক বিচাৰি স্কুললৈ বুলি ঢাপলি মেলিলে। কিন্তু স্কুলঘৰটো ইতিমধ্যে মাটিৰ লগত মিহলি হৈ গৈছিল! তাত কোনো জীৱিত প্ৰাণী থকাৰ তিলমানো সম্ভাৱনা নাছিল।   এনে দুখজনক ঘটনাটোতে পুত্ৰহাৰা হোৱা এজন পিতৃৰ বাৰে বাৰে পুতেকক কোৱা কথা এটালৈ মনত পৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ এদিন প

অংকন : অভিজ্ঞান বৰা, অষ্টম মান, ব’লসিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ, গোলাঘাট

অকলশৰীয়া বিবলু নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস                  ১নং পদুমনি, সৰুপথাৰ কালি ৰাতিটো বিবলুৰ উজাগৰে পাৰ হ'ল। দঁতাল বীৰুৱে তাক দল এৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। সেই কণমানিটোৰ পৰা সি এই জাকটোৰ মাজতে ডাঙৰ হৈছে। সি সৰুৰে পৰাই বৰ চটফটীয়া। তেতিয়া এই লৈ কিন্তু কাৰো একো আপত্তি নাছিল । বুঢ়া-মেথা সকলোৱে তাৰ উৎপতীয়া ধেমালিত চামিল হৈ আনন্দহে পাইছিল। অৱশ্যে দুবাৰ কৈ চাহ বাগানৰ নলাত পৰা দুৰ্ঘটনাত মাকে তাক গোটেই জাকৰ আগতে ককৰ্থনা কৰিছিল। আকৌ এবাৰ পানী খাবলৈ দৈয়াংৰ গৰাইদি নামি যাওঁতে কোমল ৰঙামাটিত

অংকন : জাৰা হায়াত খান, তৃতীয় শ্ৰেণী, বল’সিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ

সাঁথৰ সোধো আহক সংগ্ৰহ: প্ৰীতিশ প্ৰীয়ম বৰা, চতুৰ্থ শ্ৰেণী বল’সিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ   ১) অনাই আনে, ৰান্ধনীয়ে ৰান্ধে, খাওঁতাই পেলাই দিয়ে। ২)  অলং দলং ছা, মাজৰটো নকওঁ যা, শেষৰটো লী……উত্তৰটো কি? ৩)  আমাৰ আছে এটা হাতী, ধান খাই পাচি পাচি। ৪)  আহোঁতে কাটে, যাওঁতে কাটে, নামটো কি? ৫)  আমন জিমনকৈ বহি থাকে, হেণ্ডচেক দিলেই বমি কৰে। ৬)  আকাশত জনম যাৰ পাতালত বাস, পৃথিৱীলৈ ওলালেই হয় বিনাশ। ৭)  জলত জন্ম, স্থলত বাস, মাকে চুলে সৰ্বনাশ। ৮)  জগতক পালং চা, মাজৰটো নকওঁ যা, শেষৰটো ল, পাৰ যদ

ড° অসমী গগৈ, নাজিৰা, অসম   আমি সাহিত্যৰ তেনেই সাধাৰণ পাঠক, ৰসগ্ৰাহী পাঠকো হ'ব পৰা নাই। তথাপিও আমাৰ বিশ্বাস যে- দেশ কালৰ সীমা ভেদি যিখন গ্ৰন্থ বা যিটো লেখাই পাঠকৰ মন মগজুত খলকনি তুলিব পাৰে, সেই লেখাই সাৰ্থক লেখা। অৱশ্যে এইখিনিতে পাঠকৰ সোৱাদৰ কথা আহিব, কোনে কেনে ধৰণৰ ধাৰাৰ লেখা ভাল পায়!   সৰুৰে পৰা কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাস এটা গঢ় লৈ উঠিছিল। য'তে যি পাইছিলোঁ গোগ্ৰাসে গিলিছিলোঁ। বহুত কিতাপ পঢ়ি গৈছিলোঁ আৰু পাহৰি গৈছিলোঁ। কিন্তু বহুত কিতাপৰ কাহিনীয়ে মনত ৰেখাপাত কৰি গৈছিল।   তাৰে এখন কিতাপ

অংকন: আতিক্সা আৰ্ভি বৰা, ষষ্ঠ শ্ৰেণী, মাৰ্ভেল মাইণ্ড একাডেমী, সৰুপথাৰ

জুবিন গাৰ্গৰ সমাধি ক্ষেত্ৰ, সোণাপুৰ তৃষা দাস, নৱম শ্ৰেণী, প্ৰাগজ্যোতিষ আদৰ্শ বিদ্যালয়, পাঞ্জাবাৰী, গুৱাহাটী     মেঘালয়ত জন্ম ছিংগাপুৰত মৃত্যু ইয়াৰ আমঠু আছিলা তুমি  নীলকণ্ঠ হৈ সুৰ দিছিলা আঠত্ৰিছ হাজাৰ গীত ৰচি।    সহজ সৰল মনোবৃত্তিৰে  লৈছিলা সকলোকে আপোন কৰি  আৰ্ত জনৰ ওচৰত থাকি  সহায় কৰিছিলা দিনে ৰাতি।   জাতি ধৰ্মৰ বিভেদ নাৰাখি বান্ধিছিলা একতাৰ এনাজৰী উচিত কথাত মাত মাতিছিলা ঘেন্তা কাকো খাতিৰ নকৰি।   অহংকাৰ, হিংসা, উচ্চ, নীচ শব্দবোৰ দিছিলা হৃদয়ৰ পৰা মচি ফুটপাথৰ দোকানত খাদ্য

হিয়া দাস, শুৱালকুছি কাশী দেউতাকৰ সৈতে আজিও পুৱা খৰি লুৰিবলৈ জংঘললৈ ওলাল। পুৱাৰ সেই সময়খিনিত কাশীয়ে সদায় তাইৰ সমবয়সীয়া ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে উৰ্দি (ইউনিফৰ্ম) পিন্ধি বিদ্যালয়লৈ গৈ থকা দেখে। তাইৰ মনটো কেনেবা কেনেবা লাগে। ছোৱালীবোৰে দীঘল চুলিকোছা দুডলীয়াকৈ বেণী গাঁঠি ৰঙা ফিতা বান্ধি ধুনীয়াকৈ হাঁহি হাঁহি গৈ থকা দেখিলে তাই দেউতাকে নেদেখাকৈ চকুপানী মচে।     কাশীহঁতৰ গাঁওখনৰ বেছিভাগে মানুহেই দীন-দৰিদ্ৰ। তথাপি প্ৰতি ঘৰৰ এটাকৈ হ'লেও ল'ৰা-ছোৱালীয়ে বিদ্যালয়লৈ গৈ পঢ়া-শুনা কৰি আছে। ব্যতি

অংকন : স্নিগ্ধা পাল, সপ্তম শ্ৰেণী, ব’লসিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ, গোলাঘাট

(হেৰুৱা সম্পৰ্ক উভতাই পোৱা প্ৰতিজনৰ হাতত) তন্ময় কলিতা, সাতগাঁ‌ও, গুৱাহাটী সুদীৰ্ঘ বসন্তৰ অপেক্ষা সামৰি সংগোপনে ঘৰ সাজিছে দুটি উৰণীয়া পখীয়ে।   ইপিনে সমুখত প্ৰাপ্তিৰ হাজাৰ আনন্দ সিপিনে দুচকুত হেৰুৱা সময়ৰ  এসোঁ‌তা চকুপানী।   ল'ৰালিৰ ৰ'দঘাই সময়তে আয়ে সপোন ৰচিছিল  নিজ ভনীক লৈ, আপোন ভনীক ওৰে জীৱন আলফুলে সামৰি ৰাখিম।   এৰা, কথাবোৰ কথা হৈ নাথাকিল জীৱনৰ সেন্দুৰীয়া বাট পাহৰি ক্ষণিকতে দুৰ্দিনে লগ দিছিল সকলো জানিও আজি আকৌ আইৰ হেনো সুধিবলৈ মন গৈছে, তই কোন বাটেৰে নীৰৱে গুচি গৈছিলি ভনী? তোৰ

অংকন : অভিলাষা বৰা, তৃতীয় শ্ৰেণী, বল’সিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ, গোলঘাট

প্ৰসিদ্ধ কবি নলিনীবালা দেৱী ছাঁ-পোহৰৰ অন্তৰালত ৰহস্যবাদী কাব্যক্ষেত্ৰৰ চিৰবন্দিত কবি নলিনীবালা দেৱী (২৪ ডিচেম্বৰ, মৃত্যুতিথি উপলক্ষে সশ্ৰদ্ধ স্মৰণ ) মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী   অসমীয়া সাহিত্যৰ এক উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ, ৰহস্যবাদী তথা অতীন্দ্ৰিয়বাদী কবি, অসম সাহিত্য সভাৰ (ত্ৰয়োবিংশ অধিবেশন) প্ৰথম মহিলা সভাপতি, নলিনীবালা দেৱীৰ ১৮৯৮ চনৰ ২৩ মাৰ্চত বৰপেটাত জন্ম হয়। পিতৃ কৰ্মবীৰ নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ আৰু মাতৃ হেমন্ত কুমাৰীৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিমুখী পৰিৱেশে তেখেতৰ কবি প্ৰতিভাক শৈশৱতেই উন্মেষ ঘটায

চোনিয়া নাজনিন, ডুবাই মানুহক সুস্থভাৱে জীয়াই থাকিবলৈ পুষ্টিকৰ খাদ্যৰ প্ৰয়োজন। খাদ্যাভ‍্যাসৰ বিসংগতিৰ ফলত নানা ধৰণৰ ৰোগে মানুহৰ জীৱন দুৰ্বিষহ কৰি তুলিব পাৰে। শৰীৰটোৰ বাবে যেনেকৈ খাদ্যৰ প্ৰয়োজন আমাৰ মন আৰু মগজুৰ বাবেও খাদ্যৰ প্ৰয়োজন, যাক কোৱা হয় মানসিক খাদ‍্য। দেহ-মন সুস্থ থাকিলেহে এজন ব‍্যক্তিক সম্পূৰ্ণৰূপে সুস্থ বুলি ক'ব পাৰি। কিন্তু আমি শাৰীৰিক খাদ্যৰ প্ৰতি যিমান সচেতন মানসিক খাদ্যৰ প্ৰতি সিমানেই উদাসীন। অথচ মানসিক খাদ‍্যইহে প্ৰকৃততে ব‍্যক্তি এগৰাকীৰ মন-মগজু, চেতনা উদ্বুদ্ধ ক

অংকন : শুভ্ৰনীল সোণোৱাল, কে.জি শ্ৰেণী, ছল্ট ব্ৰুক স্কুল, ডিব্ৰুগড়

মৰমৰ অকণিহঁত,  ওপৰৰ চিত্ৰখনত তিনি খুৰাৰ চকীখন দেখি তোমালোকৰ মনত চাগৈ অনেক প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছে নহয়নে? আজি তোমালোকক এই চকীখনৰ আঁৰৰ কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাকে ক’বলৈ ওলাইছোঁ।   যোৱা চেপ্তেম্বৰ-২০২৫ ত ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ যাওঁতে চুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভাৰ সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰ মানৱ অধিকাৰ পৰিষদ ( UNHRC  : United Nations Human Rights Council বা পেলেচ অৱ নেচনছৰ ( Palais de Nation) ৰ মূল প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ঠিক সমুখতে তিনি খুৰা বা খুটাৰ ওপৰত সন্তুলিত এই বিশাল চকীখন দেখি আমিও ইয়াৰ ইতিবৃত্ত জানিবলৈ যথেষ্ট কৌতূ

মাধৱ দাস, যোৰহাট   আজিৰ পৰা প্ৰায় চাৰি হাজাৰ বছৰৰ আগতে সিন্ধু সভ্যতা উন্নতি তথা প্ৰগতিৰ চৰম শিখৰত উপনীত হৈছিল। এই সভ্যতাৰ প্ৰধান বিশেষত্ব হ'ল ই পৃথিৱীৰ প্ৰথম নগৰীয়া সভ্যতা য'ত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে নগৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ আগতে মানুহে সৰু সৰু গাঁও পাতি বসবাস কৰিছিল। এই নগৰবোৰৰ ঘৰ বিভিন্ন কাৰিকৰী কৌশলেৰে কঠিন পোৰা ইটাৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ঘৰবোৰৰ লগতে স্নানাগাৰ-শৌচালয় সংযোজিত আছিল। গতিকে ইয়াৰ পৰাই প্ৰমাণ পোৱা যায় যে ইয়াৰ মানুহবোৰ ইমানেই আগবঢ়া আছিল যে আজিৰ দৰে কোনো আধুনিক প্ৰযুক