Udeeta Borpujari, Jorhat When the clouds chose to burst, As the rain made shiny diamonds Before touching the muddy ground. Your body now lies on the ground, Dead and lifeless. Your humongous silhouette, Still reverberating the heartbeats That once were so full of life, But now it is like a sky full of dark clouds, Lingering with a few last breaths. Poincianas forming a carpet on the floor, Like a last salutation to the great soul. The birds stood still with grief, The b

Dr. Anju Saikia Bhattacharjee, Mumbai In 2006, July, Mumbai had faced one of the worst flood in years. Pedro was on the street with his mother and siblings. They all swept away by flood except Pedro. He was barely 2 months old. Luckily one gentleman found him, rescued him and brought him to his home. As he was alone, Pedro became like his son. They were inseparable and shared a strong bond. After few years Pedro's human father died from heart attack. Pedro become orphan for

Anju Jaiswal, Mumbai Life is a journey Not a permanent stay Enjoy each moment That comes your way. Life unfold different chapters We never know Somewhere grey clouds Somewhere beautiful rainbow. Life is a teacher No book can replace Rich experience and knowledge Grow us each day. Value Life A precious gift Live in the present Today is our own. *********

মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী বান আহিলে কেৱল নদীয়ে পাৰ নাভাঙে ...... মনৰ দুৱাৰ-খিৰিকীবোৰো নিঠৰুৱা কৰে; এৰি থৈ যায় কেৱল নীৰৱতা, আৰু শুকাই নোযোৱা পানীৰ দাগ। উটি-ভাহি যায় ঘৰৰ ঠিকনা; কিন্তু গঢ়ি উঠে এগৰাকী আইৰ কোলাত আন এগৰাকী আইৰ সন্তানক আকোঁৱালি লোৱাৰ অলিখিত আত্মীয়তা। বানে শিকায় ...... সোঁতৰ সন্মুখত অহংকাৰৰ কোনো নাম নাখাটে; থাকে মাথোঁ দুখ ভগাই লোৱা দুহাত আৰু আশা কঢ়িয়াই অনা এখন নাও। বানে শিকায় ...... নাওখনৰ কোনো ধৰ্ম নাই, উদ্ধাৰৰ ৰছীয়ে কেতিয়াও কাৰো জাত নামানে, বিপদৰ স

অৰূপ কুমাৰ দাস বাৰাপেটা, বাক্সা, অসম ক) চাইকেল চলাই বান্দৰ ককা বজাৰলৈ গ'ল, মোনা ভৰাই আনিব কিনি পকা ভীম কল ৷ খ) শিয়াল মামা বুধিয়ক হাঁহ ধৰি খায়, ঘড়ী আৰু চশমা পিন্ধি সবাহলৈ যায় ৷ গ) পাৰ চৰায়ে দিয়ে ৰুণ পৰি ঘৰৰ চালত, মাছ এটাই নাচে নাচ পিছফালৰ খালত ৷ ঘ) এবাৰ এন্দুৰে ভাবিলে কৰি চাব খেতি, পাগুৰি মাৰি ওলাই গ'ল চহাবলৈ মাটি ৷ ঙ) কোৰ লৈ মাটি কাটে কাঁচিয়ে কাটে ধান, বাঁহ এডাল কাটিবলৈ দা এখন আন ৷ ********

নীলিমা বৰপূজাৰী, যোৰহাট শৰতে আনিলে আহিনক মাতি, মাৰিলে যেন এটি মিঠা হাঁহি; আহিনৰ আকাশ অতি মনোমোহা, শেৱালী জোপোই ক’লে মোলৈ চোৱা। আকাশখনো নীলাৰে আছে ভৰি শুকুলা ডাৱৰে তাতে আঁকে ছবি, ভাস্কৰ কিৰণে দিয়ে ৰং সিঁচি আঁকিলে চিত্ৰ যেন অনামী শিল্পী। আহিনৰ আকাশত মুক্ত বিহংগ অপলক নয়নেৰে চাই হ’লোঁ মুগ্ধ; কোমল কঁহুৱা ফুলি বঢ়ালে শোভা। কৃষকৰ পথাৰখন কি যে মনোমোহা! আহিনৰ পাতিলে সুন্দৰৰ মেলা, আহিলে দেখোন পূজাৰ বেলা। আহা হে মাতৃ

Anju Jaiswal, Mumbai Oh rain oh rain You filled my heart With joy again. Your tiny little rain drops Thrives when it falls Cool breeze swaying the trees All around dancing of leaves Created a flawless beautiful scene Oh rain you are blessing for mankind A sigh of Relief. After the scorching heat Once you arrive Nature celebrate the feast Mother earth and rain Are our two lifeline To protect this treasure We should sow the seed So that our next generation Can live with ease….

এইটো শ্বাশ্বত যে শক্তি অবিনাশী, ৰেহৰূপ সলোৱা অমোঘ মায়াবী। ইচ্ছাই হৈছে চালিকাশক্তি সত্বাৰ, ইচ্ছাৰ মৃত্যু নহয়, হয় ৰূপান্তৰ । আত্মসুখ বিচাৰি মগজু নামৰ ইঞ্জিনটোৱে ৰাসায়নিক শক্তিক ইচ্ছালৈ ৰূপান্তৰ কৰে। কৰাৰ ইচ্ছা, নকৰাৰ ইচ্ছা, পোৱাৰ ইচ্ছা, নোপোৱাৰ ইচ্ছা দিয়াৰ ইচ্ছা, নিদিয়াৰ ইচ্ছা, জীয়াৰ ইচ্ছা নিজীয়াৰ ইচ্ছা ইত্যাদি ইত্যাদি...... কিন্তু নিজৰ অজ্ঞাতেই কওঁ ইচ্ছাৰ মৃত্যু হ'ল । ইচ্ছাই হৈছে চালিকাশক্তি সত্বাৰ, ইচ্ছাৰ মৃত্যু নহয়, হয় ৰূপান্তৰ । বিবেক… সত্বাৰ ইচ্ছাক বি

মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী দুবছৰীয়া সপোনে আজি পোহৰৰ গান গায়, শিশুৰ হাঁহি, চেমনীয়াৰ প্ৰাণত নতুন আশা সিঁচি যায়। হেঁপাহৰ পৃষ্ঠাত ৰামধেনু আঁকি, থুপুক-থাপাক অকণি খোজ। জ্ঞানৰ জ্যোতিৰে বাট পোহৰাই, কল্পনাৰ সুৰত আশাৰ চিফুং। সূৰুযমুখী, তুমি প্ৰহৰী আলোকমুখী হৈ; শিশুৰ সপোন ফুলাবলৈ তুমিয়েই অনন্ত জ্যোতি হৈ। জ্ঞানৰ বাটত হাত ধৰি আশাৰ দীপ জ্বলোৱা, প্ৰতিটো কোমল হৃদয়ত নতুন পুৱাৰ গীত শিকোৱা। সূৰুযমুখী— আমাৰ মৰমৰ ঘৰ, আশা-সপোনে গঁথা জোনাকী কাৰেং পোহৰসন্ধানী। জন্মলগ্নৰ এই দ্বিতীয় ব

শাশ্বতী শৰ্মা, যোগ প্ৰশিক্ষক, ঢেকিয়াল, গোলাঘাট ৰাতিপুৱাতে শুই উঠি পাৰি ল'বা ঢাৰি-পাটী, কৰিম বুলি যোগ ব্যায়াম নাহে যাতে ৰোগ-ব্যাধি। সূৰ্য-নমস্কাৰ সদায় কৰিবা দেহ-মন থাকে ভালে, শৰীৰৰ জঠৰতা ভাঙি ল’লেহে আসনত মন বহে। পদ্মাসন, সুখাসন আছে আৰু বহু ধ্যানাসন, বৃক্ষাসনে মনোযোগ বঢ়াই স্থিৰ কৰে মন। বজ্ৰাসনত বহি তুমি কিছুসময় থাকা, আহাৰ গ্ৰহণৰ পাছতো এই আসন কৰিব পাৰা। আসনৰ লগে লগে প্ৰাণায়মো আছে ভস্ত্ৰিকা, ভ্ৰামৰীয়ে মন শান্ত কৰে, অনুলোম-বিলোম প্ৰাণায়মৰ ৰজা কৰিলে পাবা বৰ মজা। এলাহ আঁ

বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাদেৱৰ মৃত্যু দিবস (২০ জুন ১৯৬৯) উপলক্ষে বিজিত কুমাৰ ভাগৱতী, যোৰহাট শ্ৰদ্ধাৰ কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা এটা নাম নহয়, এটা যুগ ! এজন মানুহ নহয়, এটা আন্দোলন ! এজন শিল্পী নহয়, এটা জাগৰিত শংখধ্বনি। আজিও অসমৰ আকাশত, আজিও অসমৰ মাটিত, আজিও অসমৰ মানুহৰ বুকুত ৰৈ ৰৈ স্পন্দিত হয় "বিষ্ণু ৰাভা, তুমি এতিয়া ক'ত ? " সেউজৰ সৰু বৰ আলিয়েদি সংস্কৃতিৰ মেটমৰা ভঁৰালত তোমাৰ সফল জীৱন অন্বেষণ, হে অগ্নিবীৰ, তোমালৈ সহস্ৰ প্ৰণাম। চাওলুং চুকাফাৰ

নীলিমা বৰপূজাৰী, যোৰহাট কণমানি শিশু তুমি তুমি যে গোলাপ কলি সময়ৰ গতিত মিলাই খোজ যোৱা তুমি আগুৱাই…। নতুন যুগৰ নতুন প্ৰজন্ম প্ৰাণত নতুন আশা, বিজ্ঞানে দিয়া জ্ঞান গৰিমা আদৰি তুমি লোৱা। তোমাৰ মুখৰ মধুৰ হাঁহিত উজ্জ্বলি উঠে ধৰা, কৰ্ম, সততা আৰু পবিত্ৰতা মুখত মধুৰ ভাষা। প্ৰেম প্ৰীতিৰে যোৱা আগুৱাই তোমাৰ খোজত ফুলক শতদল, বাহুত তোমাৰ অসীম বল বিশ্বত হোৱা নক্ষত্ৰ উজ্জ্বল। নিজৰ বলেৰে যোৱা আগুৱাই পৰত নকৰি আশ, নতুন যুগৰ নতুন শিশুলৈ যাচোঁ মৰম আশীৰ্বাদ । 🌹🌹🌹🌹🌹🌹

কৃষ্ণ কান্ত চাহু, অধ্যক্ষ নকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, উত্তৰ লখিমপুৰ আনে জনা কথাবোৰ মই নাজানোঁ মই জনা কথাবোৰ আনে নাজানে আনে কোৱা কথাবোৰ মই নকওঁ আনে নোকোৱা কথাবোৰ মই কওঁ আচলতে কি জানা - আমি নাগৰিক হৈ বহুত কথা নাজানোঁ তুমি জনা নতুবা মই জনা বুলি কোনো কথা নাই মই বুজা কথাবোৰ তুমি বুজিব নিবিচাৰা তোমাৰ বাধ্যবাধকতা মই নুবুজোঁ তুমি দেশৰ নাগৰিক নে - তোমাৰ কি প্ৰমাণ আছে ? কৰ্ণিয়াৰ প্ৰতিবিম্ব অথবা আংগিক জীৱমিতিৰ এখন প্ৰমাণপত্ৰত নাই মৌলিক জন পৰিচয় ম

যোগানন্দ মহন্ত, গুৱাহাটী সৰুতে ভাবি আছিলোঁ ডাঙৰ হোৱাই ভাল, পুৱা-গধূলি আজৰি পঢ়াৰো নাথাকে পাল। পঢ়াশুনা বৰ লেঠা নেওতা থাকে এগাল, পূৰণ হ'লে মুখস্থ বিয়োগে ছিঙে এৰাল! যোগ অঙ্ক লাগে টান উকলিলে এক দুই, বিয়োগতো কৰি ধাৰ খং উঠে চাই চুই। হৰণো সঁচা মৰণ নেওতা লাগে দুখন, ভাজ্যলৈ চাই ভাজকে মাতে নেওতা পূৰণ। সৰলো কোদো বৰল দেখিলেই যায় বিন্ধি, বন্ধনীও বিধে বিধে ভুলেও দিয়েহি সিন্ধি। ডৰা-ডৰে লিখা অঙ্ক নামটো তাৰ ঐকিক, ইও বৰ জঙ্ক-পঙ্ক নহয় কম মৌখিক। এটা অঙ্ক ভয়ংকৰ নাম দিছিলোঁ 'স

হিৰণ ভূঞা, মুম্বাই শাওণৰ পথাৰ চফল হয় জিৰ জিৰ বৰষুণৰ মিঠা পৰশত। হালোৱা ককাই আৰু ৰোৱনী বাইৰ সপোনে পোখা মেলে বোকা পানীৰে থপথপীয়া পথাৰত। হেঁপাহৰ সপোন মিলি যায় জোকে খোৱা উদং ভৰিৰ তেজৰ চেকুৰাত। হাঁহিভৰা এমুখ, হাঁচতিৰ তামোল আৰু পথাৰৰ বোকা কি যে মাটিৰ মায়া ! ঘৰৰ পৰা নিয়া টেকেলি পিঠা আৰু লাল চাহ ভিজা মাটিৰ গোন্ধত অনাবিল শিহৰণৰ উপলব্ধি। বোকাৰে লুতুৰি-পুতুৰি ভৰি বৰষুণত সিক্ত শৰীৰ ক'তো নাই ভাগৰৰ স্থিতি। শাওণৰ পথাৰে কঢ়িয়াই খেতিয়কৰ সেউজীয়া সপোন। 🌴☘️🌿🍀☘️🌿🍀🌴

গৰিমা দাস, দক্ষিণপাট, নগাঁও আমাৰ এটা মেকুৰী আছে নাম তাৰ লাড্ডু এই তাত, এই ইয়াত থিতাতে দৌৰে যেন সি এটা যাদু। অকণমানি হৈ থাকোঁতেই তাৰ মাক নোহোৱা হ'ল, মা আৰু ম‌ই কৰিলোঁ ডাঙৰ এনেকৈয়ে সময় গ'ল। আদৰ যতন অলেখ কৰি ডাঙৰ কৰিলোঁ তাক, ঘৰৰ অতি আদৰৰ সি বৰ ভাল পাই মাক। মাছ, মুৰি, মেৰিগল্ড বিস্কুট আৰু মাংস খায়, চকলেট খোলা গম পালেই দৌৰি কাষলৈ যায়। আমাৰ ঘৰত এতিয়া ৰাজত্ব চলে তাৰ, দৌৰি ফুৰে যেনি মন যায় সুখ দিয়ে মনত অপাৰ। তোমালোকৰ ঘৰতো বাৰু মেকুৰী আছে নেকি ? কি নাম দিছা জনাবা দেই খায় ভ

নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস ১নং পদুমনি, সৰুপথাৰ আহাৰ মাহত গছ ভৰি আম কঠাল জাম গৰম বন্ধ পালো আমি পেট ভৰাই খাম। দীঘলীয়া দিনটোত কামৰ নাই ধৰাবন্ধা বহু দিন লগা নাই ভাইটিৰে খকাখুণ্ডা। বৰ্তাৰ পুথিভঁৰালত কিতাপ অগণন দুপৰীয়া তাতে কৰিম জ্ঞানৰো সন্ধান। লং ড্ৰাইভত খুৰাৰ লগত পামগৈ নামচাই সোণালী পেগোডাত সেৱা জনাই আনিম বনচাই। চিপচিপিয়া বৰষুণত ছাগলি খেদি আনিম দপদপিয়া বৰষুণত জাপি পিন্ধি তিতিম। সেউজীয়া কোমল কঠিয়া হালি জালি নাচে জ

প্ৰণবেন্দ্ৰ শৰ্মা, চান হ'জে, কালিফৰ্নিয়া কালি পুৱতি নিশা ঈশ্বৰ আহিছিল খং উঠিল মোৰ নাজানা নেকি তুমি টোপনিৰ চিকুণ পুৱা বিষাদ মনেৰে ক'লে তেওঁ পাৱ জানো খাবলৈ মোৱা মাছ এতিয়া আছে যদি দিবিচোন খাবলৈ মোকো এপোৱা। খং গৈ পালেগৈ টিকনিৰ আগ ধেমালি কৰিবলৈ আৰু নাপালে সময় বোলো হেৰা তুমিয়েই হেনো সকলোৰে সৃষ্টিকৰ্তা নিজৰ কাৰণে নকৰা কিয় সৃষ্টি মোৱা মাছ এপোৱা এই বৰেৰ পুৱাই সকলো দোকান বন্ধ মোৱা মাছ এতিয়া পাম বাৰু ক'ত কোৱা মোক কোৱা। আচৰিত হ'ল তেওঁ দোকান? মাছ থাকিবলৈ কৰিছিলোঁ সৃষ্টি নদ-নদী

সদানন্দ গগৈ, মুম্বাই লুইতৰ পাৰত কঁপে কপৌ ফুলৰ কলি, ব’হাগৰ চোতালত উদুলি-মুদুলি বিহুৰে বতৰত আজি সলনি হ'ব খুজিছে তোমাৰ পৃথিৱী অসমৰ প্ৰিয় নৱ প্ৰজন্ম দিয়া তুমি সঁহাৰি, তোমাৰ হাতেৰেই গঢ়িব লাগিব অসমী আইৰ নতুন ডায়েৰী। পৃথিৱী সলনি হৈছে বিজুলীৰ বেগত, নিজক গঢ়া তুমি নতুন আবেগৰ তৰংগত। কেৱল কিতাপৰ পাঠ নহয়, অংগ সঞ্চালন কৰিবা, সু-স্বাস্থ্যৰ অভ্যাসেৰে নিজক শক্তিশালী কৰি তুলিবা। প্ৰযুক্তিৰ কোবাল সোঁতত হেৰাই নাযাবা তুমি, সাৱটি ধৰা এই পবিত্ৰ চেনেহী জন্মভূমি। সকলো গুণত পাৰ্গত হোৱা, ধৰা নত

যোগানন্দ মহন্ত, গুৱাহাটী (০০১) 'অতিকৈয়ে চেনেহৰ মুগাৰে মহুৰা' তাকে গাই মইনাও হয়গৈ কহুৰা বিহু গায় কাহি কাহি নাচে পাচে হাঁহি হাঁহি পোন্ধ খুলি সৰি পৰে মইনা বপুৰা! (০০২) বিহু বুলি খোৱা হয় ঢেৰ পিঠা-পনা চিৰা নাখালে বেয়া লাগে দৈ ক্ৰীম সনা পেটে দিয়ে নিজে মাত নহয় বুলি দ গাঁত ফোঁচ কৰি মনে তেও মেলি থাকে ফনা। (০০৩) খাবলৈ বৰ ভাল নাৰিকলৰ লাৰু মন যেন শুই যায় পাই এটা গাৰু খোৱাৰ নাই হিচাপ পেটৰো শুনো বিলাপ খাই খাই কৈ থাকোঁ নাখাওঁ বুলি আৰু। (০০৪) বিহুতেই আহিছিল ফুৰিবলৈ ককা দাঢ়ি-চুলি পূৰ