(হেৰুৱা সম্পৰ্ক উভতাই পোৱা প্ৰতিজনৰ হাতত) তন্ময় কলিতা, সাতগাঁ‌ও, গুৱাহাটী সুদীৰ্ঘ বসন্তৰ অপেক্ষা সামৰি সংগোপনে ঘৰ সাজিছে দুটি উৰণীয়া পখীয়ে।   ইপিনে সমুখত প্ৰাপ্তিৰ হাজাৰ আনন্দ সিপিনে দুচকুত হেৰুৱা সময়ৰ  এসোঁ‌তা চকুপানী।   ল'ৰালিৰ ৰ'দঘাই সময়তে আয়ে সপোন ৰচিছিল  নিজ ভনীক লৈ, আপোন ভনীক ওৰে জীৱন আলফুলে সামৰি ৰাখিম।   এৰা, কথাবোৰ কথা হৈ নাথাকিল জীৱনৰ সেন্দুৰীয়া বাট পাহৰি ক্ষণিকতে দুৰ্দিনে লগ দিছিল সকলো জানিও আজি আকৌ আইৰ হেনো সুধিবলৈ মন গৈছে, তই কোন বাটেৰে নীৰৱে গুচি গৈছিলি ভনী? তোৰ

জুবিলী গগৈ, দুলীয়াজান, অসম                        ঋতুৰ পোচাক পিন্ধি  গধূলিবোৰ আহে  মোৰ চোতাল গচকি    ছাইসনা গধূলিবোৰ  বিষাদ-গধূৰ এপতীয়া ঢেকীয়াৰ নাওমান পোহৰ    যেতিয়া নামে বিষাদ-বৰষুণ  বেংবোৰো নোহোৱা হয়    পদূলিৰ শিমলুজোপাত  ৰৈ ৰৈ বিনাই থাকে অচিন পক্ষী    তুমি ভাবিছা নেকি  গধূলিবোৰ উজলি থাকে  জোনৰ দাপোণত    হেমন্তৰ আকাশত  জোনেও নামানে নিয়ম... ************

মৃগাংক বৰুৱা, গোলাঘাট    (১) কালিলৈ তোমাৰ জন্মদিন জন্মদিন নামৰ আৰু এটা ষ্টেচন পাৰ হৈ যাব তোমাৰ জীৱন নামৰ ৰেলখন যিটো ষ্টেচনলৈ উভতি নহাৰ গতিৰে   যোৱা ৰাতিৰ সপোনত দেখিলোঁ সেই ষ্টেচনটোতে ৰৈ থাকি তোমাক দিবলৈ নমাই আনিলোঁ জোন, তৰাৰে ভৰা আকাশ এখন   তুমি ক’লা– এনেকৈ আকাশখন নমাই নানিলেও হ'ব যদি স্নেহৰ জীৱন্ত ঘৰ এখন উপহাৰ দিয়া যাক বুকুত সাৱটি অন্ততঃ তুমি নমাই আনিব খোজা আকাশখন একেলগে চাব পাৰোঁ নিদ্ৰাবিহীন ৰাতিবোৰ একাষৰীয়া কৰি   তুমি পুনৰ ক'লা– ময়ো এখন আকাশ দিব খোজো সংগোপনে তুমি জোনাক হৈ

বিজিত কুমাৰ ভাগৱতী, লখিমী নগৰ ১ নং পথ, যোৰহাট এটা যুগৰ অন্ত হ'ল এটা বিপ্লৱ শেষ হৈ গ'ল এটা পণ অপূৰ্ণ হৈ ৰল অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ জনক হেৰাই গল।   পাহাৰৰ দাঁতিয়েদি বৈ যোৱা  নদীখনৰ পাৰত বহু সুৰ আছিল সিচঁৰিত হৈ থকা ফুলেৰে মালা গঁথা শেষ মালাকাৰ জনৰ মহা প্ৰস্থানত জনতাৰ মুখৰ মাতেই হেৰাই গল।   এতিয়া তাত ৰ'দ নপৰে বতৰটোও কিবা গোমাই থাকে শিয়ালবোৰ ঘূৰি ফুৰে তন্দ্ৰাচ্ছন্ন পৃথিৱীত চিকাৰীৰ চকু ।   মুকুতি আজি দিশহাৰা হ'ল। অন্ধ আকাশৰ তলত বতাহ স্তব্ধ হৈ ৰ’ল । @@@@@@@@@

নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস, সৰুপথাৰ, গোলাঘাট   পালেহি আহিনমাহ        অময়া শৰতকাল             ষষ্ঠীত দিওঁ বেদীত স্থান, অচলা ভক্তিৰে পূজি      সপ্তমী অষ্টমী তিথি              দশমীত কৰোঁ বিসৰ্জন । যুগে যুগে ধৰণীতে      তোমাক পূজোঁ ভকতে              ৰাম কৃষ্ণ তোমাৰ সেৱক, আমি সৰল মনিচ        নহও নকল নবীশ                আই তুমি বিপদ বাৰক । শৰতত বসন্তত           ধৰালৈ নামিবা দেই                   বৰণীয়া ফুলেৰে পূজিম, নীলাকৈ অপৰাজিতা       পদুম ধতুৰা জবা                     যতনেৰে মৰ

নীল নয়ন শৰ্মা, ষষ্ঠ শ্ৰেণী, নৰ্থ ইষ্ট পাব্লিক স্কুল, কাহিলিপাৰা, গুৱাহাটী   লিখা-পঢ়া কৰা ভাই শিক্ষাৰ বিনে গতি নাই, সুশিক্ষা গ্ৰহণ কৰা জ্ঞানী হৈ জীৱন ধৰা।   বিদ্যাৰ মন্দিৰত সদায় গৈ শিক্ষাৰ বন্তি জ্বলাই লৈ, পাঠদান গ্ৰহণ কৰা অজ্ঞানতা দূৰ কৰা।         গুৰুৰ উপদেশ মানি চলা জীৱনৰ পথ সুগম কৰা, কি হ'ব পাৰে শিক্ষাৰ দৰে শিক্ষাই আমাৰ জীৱন গঢ়ে। **************

কৃষ্ণ কান্ত চাহু, অধ্যক্ষ                             নকাৰী উ: মা: বিদ্যালয়, উত্তৰ লখিমপুৰ   মৃত্যুনো কি - কিনি ল'ব পাৰোঁ, জীৱনটোহে নোৱাৰোঁ ! চাইকেলৰ পাছে পাছে আহি থকা জোনটোৰ দৰে জীৱনেও মাজে সময়ে ছাঁ পোহৰত মৰে আৰু জীয়ে।   উশাহটোও চোলাৰ হাতত লুকুৱাই লোৱা হাতখনৰ দৰে এৰাল চিঙা উশাহৰ কি ভৰসা ? সৰি পৰা আকাশৰ তৰা…. জীৱনৰ জ্যামিতি সমাপ্তিৰ বিন্দু ।। *******

মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী   সপোন খেদা দুচকুত মাথোঁ উন্নয়ন অঞ্জন। বিৰিখৰ নিৰ্মল ছাঁত লভে জীৱনে জীয়ন। পৰ্বত-পাহাৰ বিদাৰি গঢ়ি উঠে একো একোটা ৰাস্তা, জলাশয় নাশি অট্টালিকা আকাশস্পৰ্শা!   হেৰাই যোৱাৰ বেদনাত উচুপি উঠে গছে, জীয়াই থকাৰ তাড়ণাত ৰাউচি জোৰে গছে! সকলোকে লাগে উন্নয়ন-- প্ৰদুষণমুক্ত বিশ্ব যদিহে কাম্য বৃক্ষাভূষণ পিন্ধোৱা ধৰণীক যথাসাধ্য।   ক্ষয়িষ্ণু নহওক বন-বনান্ত, নদ-নদী, পাহাৰ-কন্দৰ প্ৰকৃতিহন্তা উন্নয়ন, কদাপি নহয় সঁচা অৰ্থত অগ্ৰসৰ, নিশ্চিত এক শ্মশান দৰবাৰ।   উন্নয়ন লাগ

( জুবিন গাৰ্গৰ স্মৃতিত )   মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী   'Would you know my name if I saw you in heaven’ অন্তিম নিশাৰ শূন্যতাত নিগৰালা তোমাৰ মায়াবী কণ্ঠ- 'সৰগত যদি মোক দেখা, তুমি চিনিবানে মোৰ নাম?' শোক, আশা আৰু পুনৰ্মিলনৰ দুৰ্বাৰ আকাংক্ষা! প্ৰেম অস্তিত্ববিহীন অনন্ত, হৃদয়ৰ কম্পনেই চিনাকি দিব সেই বিশেষদিনা!   সবাকে অলক্ষিতে শেষ অভিবাদন জনাই গ'লা সেই দিনা! অনন্ত সুৰৰ সৰগত তুমি থাকিবা চিৰকাল অমৰ হৈ।   কবিতাৰে তুমি কৈ গ'লা; নদীৰ পৰা সাগৰলে গৈ সাগৰৰ পৰা নদীলৈ ঘূৰি আহিব পাৰা তুমি!   স

কৃষ্ণ কান্ত চাহু, অধ্যক্ষ                             নকাৰী উঃ মাঃ বিদ্যালয়, উত্তৰ লখিমপুৰ   অতীজৰ আপোন ৰ'দবোৰ বৰষুণৰ দৰে হ'ল অৰণ্য ভাঙি...

যোগানন্দ মহন্ত, গুৱাহাটী   (০০১) অতিকৈ শুৱনি আমাৰ এইখনি গাঁও পক্ষীৰে মিলিজুলি শুৱলা সঙ্গীত গাওঁ।   (০০২) লগৰীয়াৰ লগভাগ আমি ভাল পাওঁ...

দীপালী বৰুৱা, নকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, উত্তৰ লক্ষীমপুৰ   মোৰ স্বজাতি আজি  লালসাত মত্ত মোহত অন্ধ  কোনোবা মুনাফা লুটাৰ লালসাত কোনোবা...

৫ জুন, বিশ্ব পৰিৱেশ দিবস উপলক্ষে দুটি কবিতা  মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী   চিনাকি আছিল পাহাৰখনি, মোৰ আইৰ সেউজীয়া চাদৰখনেৰে ঢকা। উন্মনা,...

(ভূপেনদাৰ 'মহাত্মাই হাসি বোলে ৰাম ৰহিম' গীতটি বুকুত বান্ধি লিখা গীতি-কবিতা)                    যোগানন্দ মহন্ত, গুৱাহাটী মহাত্মাই হাঁহি...

মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী সোণাৰু শিমলু মদাৰ পলাশ নহয় মাথোঁ ফুল, ই সৃষ্টিৰ অগনি, জুইৰ মুকুল। ফাগুনে লিখে উন্মত্ত কবিতা, বসন্তক আদৰাৰ জীৱন্ত...

কুইন শৰ্মা, নৱগ্ৰহ, শিলপুখুৰী, গুৱাহাটী   উমি উমি জ্বলি থকা আঙঠাবোৰ পুনৰ ফুৱাই নিদিবাহক ফুৱালে যে দুগুণে জ্বলিব হিংসাৰ জুই কালান্তক।  ...

বৰ্ণালী হাজৰিকা, শিক্ষয়িত্ৰী, বিশ্বনাথ চাৰিআলি   অহিংসা মানেই প্ৰেমৰ পথ তেজৰ নহয়, আশাৰ সোঁত। দ্বন্দ্ব ভাঙি মিলন গঢ়োঁ, মানৱতাৰে হৃদয়...

মোহন ভূঞা, চৌকিদিঙী, ডিব্ৰুগড় শুৱনি ধৰণী আমি সঞ্জীৱনী কোমল অন্তৰৰে ভৰা। সুস্থ সমাজ গঢ়ি তুলিবলৈ নকৰোঁ অৱহেলা ।।   স্বদেশ...

গছ-গছনি নাথাকিলে, জীৱয়ো নাথাকিব বৰ্ণালী হাজৰিকা, বিশ্বনাথ চাৰিআলি   মানুহৰ পৃথিৱীখন বিষাক্ত হৈ পৰিছে। মনোৰম প্ৰকৃতিৰ বুকু, মানুহৰ বিষাক্ত...

মীনাক্ষি গগৈ কোঁৱৰ, বকুলনী, দুলিয়াজান   সাহিত্যৰ বিভিন্ন ৰসৰ মাজত ‘হাস্য’ আৰু ‘ব্যঙ্গ’ ৰস অন্যতম ৰস। এই দুয়োবিধ ৰসে পাঠকক সাহিত্য...