প্ৰজ্ঞাৰ দাপোণত নব্য-চেতনা

নাং ময়ূৰী বৰগোহাঁই, দশম শ্ৰেণী, জয়মতী

উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, মাদুৰি, নাজিৰা

প্ৰজ্ঞাৰ ধ্ৰুপদী দাপোণত 

আজি নব্য-চেতনাৰ বিম্বিত স্বৰূপ,

যন্ত্ৰবৎ সভ্যতাৰ হাহাকাৰত 

বিচাৰিছোঁ এক অলৌকিক ৰূপ ।

কেৱল প্ৰযুক্তিৰ ধূলিকণাত আৱদ্ধ 

নহয় আমাৰ এই মেধাৰ স্পন্দন,

আমি কঢ়িয়াইছোঁ উত্তৰ-কালৰ 

বাবে এক নন্দনতাত্ত্বিক বন্ধন।

সামাজিক দায়বদ্ধতা—

এয়া নহয় কোনো কৃত্ৰিম 

নৈতিকতাৰ আৱৰণ,

এয়া হ’ল মানৱীয় সত্তাৰ পৰম 

সত্যৰ এক মৌন উচ্চাৰণ।

ব্যষ্টিবাদী জগতৰ সংকীৰ্ণ গহ্বৰৰ 

পৰা মুক্ত হওক আমাৰ চিন্তাৰ দিগন্ত,

য’ত সমষ্টিৰ দুখৰ দাবানলত 

জাহ যাব আমাৰ নিজস্ব অহং অনন্ত।

আমি সেই কালজয়ী প্ৰজন্ম,

যাৰ হাতত ইতিহাসৰ অলিখিত পাণ্ডুলিপি,

আমাৰ কৰ্মইহে নিৰ্ধাৰণ কৰিব 

ভৱিষ্যতৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতিটো লিপি।

বঞ্চিতৰ মৌনতাত যদি আমি 

নুশুনো বিশ্বজনীন আৰ্তনাদ,

তেন্তে কিহৰ এই বৌদ্ধিক বিলাস?

কিহৰ এই তাত্ত্বিক প্ৰমাদ?

পৰম্পৰাৰ স্থৱিৰতাক ভাঙি 

আমি গঢ়িব লাগে এক গতিশীল সেতু,

য’ত নৱ-প্ৰজন্ম হ’ব এক 

নব্য-সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ ধুমকেতু।

পৰিৱেশৰ বিপন্ন ক্ৰন্দন 

আৰু মানৱতাৰ স্খলিত অৱস্থান,

আমাৰ সংকল্পই দিয়ক তাৰ 

এক যুগান্তকাৰী সমাধান।

অস্তিত্বৰ এই মহাযাত্ৰাত 

আমিই হ’ম সেই মহান হোতা,

যিয়ে নিঃস্বার্থ সেৱাৰ আহুতিৰে 

জীয়াই ৰাখিব পৃথিৱীৰ মমতা।

সামাজিক দায়বদ্ধতা আমাৰ হৃদয়ৰ 

এক স্বতঃস্ফূৰ্ত অংগীকাৰ—

এয়াই আমাৰ চেতনাৰ চৰম শিখৰ,

এয়াই আমাৰ জয়াভিষাৰ।

%%%%%%%%