চেমিমা হুছেইন, ছয়মাইল, গুৱাহাটী ক্লাছৰ শেষৰ বেঞ্চত বহি থকা তৰালিৰ ওচৰলৈ সৰজু বাইদেউ আগবাঢ়ি গ'ল। "কি হ'ল তৰালি? তুমি যে শেষৰ বেঞ্চত বহিবলৈ ল'লা! ৰিঞ্জু, তৰালি, মীনা তোমালোকে সদায় পিছৰ বেঞ্চত কিয় বহা ? শুনিছানে তোমালোকে? আজিৰ পৰা যি সকলে পিছৰ বেঞ্চত বহে সেই সকলে আগৰ বেঞ্চত বহিব লাগিব আৰু আগৰ বেঞ্চত বহাসকলে পিছৰ বেঞ্চত বহিব লাগিব। প্রত্যেকখন বেঞ্চে সপ্তাহত ঘূৰাই ঘূৰাই এনেকৈ বহিব লাগিব। মানে ৰ'টেশ্যন কৰিব লাগিব। বুজিছানে তোমালোকে ?" ক্লাছৰ ল'ৰা ছোৱালীবোৰে সৰজু বাইদেউলৈ ভয

মৰমৰ মইনাহঁত, এইয়া মই নমী জেঠাইয়ে মুম্বাইৰ পৰা ‘সূৰুযমুখী’ আলোচনীখনৰ জৰিয়তে তোমালোকৰ লগত চিনাকি হ'বলৈ আৰু মুম্বাই মহানগৰীত দেখা আৰু নতুন যেন লগা কিছু কথা তোমালোকক জনাবলৈ বুলি আগবাঢ়িছোঁ…… । মই বৰ্তমান নৱী মুম্বাইৰ এখন বিদ্যালয়ত অধ্যক্ষ হিচাপে কাম কৰি আছোঁ। এই বিদ্যালয়খনত একেবাৰে সৰু শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীলৈকে শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়। সৰুকালছোৱাত ময়ো অসমৰ গাঁও অঞ্চলতে শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। গতিকে অসমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে কেনেকুৱা পৰিৱেশ পৰি

অংকন: তানিষ্কা বৰা, তৃতীয় শ্ৰেণী, বল’সিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ, গোলাঘাট,অসম

পবিত্ৰা বৰঘৰীয়া, মুম্বাই এসময়ত এখন গাঁৱত এটা ভেড়াৰখীয়া কুকুৰ আছিল যাক মালিকে বিশেষ যত্ন লোৱা নাছিল। আনকি তেওঁ কুকুৰটোক ঠিকমতে খাবলৈও দিয়া নাছিল। সেয়ে সি মালিকৰ লগত থাকিব নোৱাৰি এদিন মনে মনে মালিকৰ ঘৰৰ পৰা আঁতৰি গ’ল। ৰাস্তাত দুখমনেৰে অনাই বনাই ঘূৰি ফুৰোতে সি এটা ঘৰচিৰিকা চৰাই লগ পালে। কুকুৰটোক দেখি ঘৰচিৰিকাই সুধিলে, "ভাই কুকুৰ, তুমি ইমান দুখ মনেৰে কিয় আছা?" কুকুৰটোৱে উত্তৰ দিলে, "মোৰ বৰ ভোক লাগিছে আৰু খাবলৈ মোৰ ওচৰত একোৱেই নাই।" তাকে শুনি ঘৰচিৰিকাই ক’লে, "প্ৰিয় ভাইটি,

নাং ময়ূৰী বৰগোহাঁই, দশম শ্ৰেণী, জয়মতী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, মাদুৰি, নাজিৰা প্ৰজ্ঞাৰ ধ্ৰুপদী দাপোণত আজি নব্য-চেতনাৰ বিম্বিত স্বৰূপ, যন্ত্ৰবৎ সভ্যতাৰ হাহাকাৰত বিচাৰিছোঁ এক অলৌকিক ৰূপ । কেৱল প্ৰযুক্তিৰ ধূলিকণাত আৱদ্ধ নহয় আমাৰ এই মেধাৰ স্পন্দন, আমি কঢ়িয়াইছোঁ উত্তৰ-কালৰ বাবে এক নন্দনতাত্ত্বিক বন্ধন। সামাজিক দায়বদ্ধতা— এয়া নহয় কোনো কৃত্ৰিম নৈতিকতাৰ আৱৰণ, এয়া হ’ল মানৱীয় সত্তাৰ পৰম সত্যৰ এক মৌন উচ্চাৰণ। ব্যষ্টিবাদী জগতৰ সংকীৰ্ণ গহ্বৰৰ পৰা মুক্ত হওক আমাৰ চিন্তাৰ দিগন্ত,

অংকন : স্নিগ্ধা পাল, অষ্টম শ্ৰেণী, ব’লসিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ, গোলাঘাট

অঞ্জু জয়ছোৱাল, কান্দিভেলী, মুম্বাই আহা বন্ধুসকল… সৰু সৰু সুখবোৰ গোটাই লৈ জটিলতাবোৰ একোণত থৈ মনৰ বাগিচাখন সজাই লওঁ। জীৱন চলিব নিজৰ গতিত শান্তিৰ কিছু পল আমি ধাৰলৈ লওঁ। ৰাতিয়েতো অন্ধকাৰেই সিঁচি দিয়ে…. তৰাবোৰৰ পৰা অলপ পোহৰ নমাই লৈ কি হৈ আছে, কি হ’ব… প্ৰতিটো পৰিস্থিতিক যিদৰে আছে তেনেদৰেই গ্ৰহণ কৰি আহা বন্ধুসকল, সৰু সৰু সুখবোৰ গোটাই লওঁ….। ঝৰ্ণাৰ দৰে প্ৰবাহিত হৈ পিচলি পৰিলেও পুনৰ ঠিয় হোৱাৰ আকাংক্ষা লৈ আত্মপ্ৰত্যয়ৰ ভাৱনাৰে জীৱনক নতুন পৰিচয় দিবলৈ আহা বন্ধুসকল, সৰু সৰু সুখবোৰ

গ্ৰন্থ--- নাং-ফা (ঐতিহাসিক উপন্যাস) লিখক পৰিচয়- - জুৰী বৰা বৰগোহাঞি চয়নিকা শৰ্মা, কৃষ্ণনগৰ, চান্দমাৰী, গুৱাহাটী স্কুলীয়া সময়ৰ পৰাই বাতৰি-কাকত, আলোচনী আদিত বিভিন্ন ধৰণৰ লেখাৰে একাংশ পাঠকৰ সুপৰিচিত হৈ আহিলেও শেহতীয়া ভাৱে জুৰী বৰা বৰগোহাঞি এগৰাকী ঔপন্যাসিকা হিচাপে বেছি সমাদাৰ লাভ কৰিছে। গল্পকাৰ হিচাপেও পৰিচিত জুৰী বৰা বৰগোহাঞিৰ অনান্য আলোচনী আৰু আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ যোগে গল্প, সমিধান সফুৰা, মনণশীল সমাজৰ সাহিত্য- সংস্কৃতি ইত্যাদি ভিন্ন কাৰ্যসূচী প্ৰ

কৰবী আচাৰ্য্য, মুম্বাই নিঃশব্দে আহি আমনি কৰা মোক তুমি আছা ক’ত? নিদ্ৰা আইয়ে আহি জপাই দিয়ে মোৰ নয়ন দুপাহি, তুমি জগোৱা হেচুকি আহাঁ মোৰ দুহাত সাৱটি ৷ তুমিতো সংগীতৰ পূজাৰী আজি কিয় নাই তোমাৰ সংগীতৰ মূৰ্চ্ছনা তোমাৰতো আছিল নয়ন ভৰি স্বপ্ন কিয় গুচি গ'লা ! স্বপ্নভগ্ন কৰি জীৱনৰ পুৱতি বেলাতে! তুমি কোৱা হাতত তোমাৰ সময় কম কেনি যোৱা, ক’ত আছানো তুমি? আমনি কৰে মোক তোমাৰ হাঁহি আৰু কান্দোনে, সদায় আহিছিলা নানা অভিযোগ, অভিমান লৈ—— যাবৰ সময়ত কিয় গুচি গ'লা বিনা অভিযোগেৰে সকলোকে কন্দুৱাই? তোমাৰ শ

নিবেদিতা শৰ্মা, লখিমী নগৰ, যোৰহাট নতুন প্ৰজন্মৰ বৌদ্ধিক, মানসিক আৰু চাৰিত্ৰিক বিকাশৰ বাবে এটি সুস্থ বাতাবৰণৰ নিতান্তই প্ৰয়োজন। শিশুকালতে তেওঁলোকৰ কল্পনাবিলাসী মনটোলৈ লক্ষ্য কৰি তেওঁলোকক আকৰ্ষিত কৰিব পৰাকৈ কিছুমান যোগাত্মক চিন্তা-চৰ্চা কৰাটো সমাজৰ প্ৰয়োজন আছে। সেইখিনি বাস্তৱ ৰূপত ফলপ্ৰসূ কৰিবলৈও আমি যত্নপৰ হ'ব লাগিব। ইতিহাস খুচৰি চালে দেখা যায় লোক সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত সাধুকথা তথা লিখিত শিশু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত আমি যথেষ্ট চহকী বুলিয়েই ক'ব লাগিব। অৰুণোদয়ৰ পাততেই নতুন প্ৰজন

অংকন : জ্ঞানদ্বীপ গগৈ, ষষ্ঠ শ্ৰেণী, শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, চিলনীজান, কাৰ্বি আংলং

চেমিমা হুছেইন, ছয়মাইল, গুৱাহাটী ঘৰখনত সৰুৰ পৰা ডাঙৰলৈকে সকলোৱে কৰ্তব্য আৰু দায়িত্ব সুন্দৰভাবে পালন কৰিলেহে যেনেকৈ এখন ঘৰে ঠন ধৰি উঠে, তেনেকৈ এখন সুস্থ সমাজ গঢ়িবলৈও সমাজখনৰ অংগ হিচাবে বাস কৰা শিশুৰ পৰা বৃদ্ধলৈকে প্ৰত্যেকজন ব্যক্তিৰ সহযোগিতাৰ দ্বাৰাহে সমাজখন সুন্দৰ হৈ উঠিব৷ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যক্তি আৰু গোট দুয়োৰে সহযোগ থাকিব লাগিব৷ নৈতিক আৰু ব্যৱহাৰিক দায়িত্বৰ উপৰিও সামাজিক কল্যাণ, পৰিবেশ সংৰক্ষণ, জনসাধাৰণৰ সুৰক্ষাৰ লগতে নৱ প্ৰজন্মক কেনেদৰে সুস্থ আৰু সৱলভাবে

বিগলিত কৰুণা জাহ্নবী যমুনা (ভ্ৰমণ কাহিনী) মূল কাহিনী: স্বনামধন্য লেখক শংকু মহাৰাজ মন্দিতা শৰ্মা, গুৱাহাটী লিখক পৰিচয়: শংকু মহাৰাজৰ জন্ম ৭ মার্চ ১৯৩১ চনত। তেখেতৰ প্রকৃত নাম জ্যোতির্ময় ঘোষ দস্তিদাৰ। দেউতাকৰ নাম হৰিপদ ঘোষ দস্তিদাৰ। বাল্য শিক্ষা ব্রজমোহন স্কুল আৰু কলেজত; দেশ বিভাজনৰ পিছত কলকাতাৰ বঙ্গবাসী কলেজৰ পৰা স্নাতক। বাংলা ভ্রমণ সাহিত্যলৈ তেখেতৰ দান অসামান্য। তেখেতৰ প্রথম ভ্রমণবৃত্তান্ত ‘বিগলিত কৰুণা জাহ্নবী যমুনা’। ভ্রমণক লৈয়েই তেখেতৰ যত লেখা, যেনে - ‘হিমালয়' (৫টা

মোৰ মৰমৰ অকণিহঁত, আজি তোমালোকক কেইবাবছৰৰ আগতে আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যলৈ যাওঁতে হোৱা মোৰ এটা বিশেষ ধৰণৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে ক’বলৈ ওলাইছোঁ। দেখাত বিষয়টো তেনেই সাধাৰণ যেন লাগিলেও কিন্তু দ কৈ ভাবি চালে এই সাধাৰণ কথাটোৰ মাজতে মানৱ সমাজৰ বিশেষত্ব আৰু মানৱীয়তাৰ কিছু মহত্বপূৰ্ণ নিদৰ্শন দেখিবলৈ পাবাহঁক। সেয়া আছিল দুহেজাৰ সোতৰ চনৰ জুন মাহৰ কোনো এটা দিন। আমাৰ পৰিয়াল মানে আমি স্বামী-স্ত্ৰী আৰু আমাৰ পুত্ৰ সহিতে তিনিজন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱাশ্বিংটন ৰাজ্যৰ স্প'কেন (Spokane, Washington) ন

সম্পাদকীয় : দ্বিতীয় বছৰ তৃতীয় সংখ্যাৰ সূৰুযমুখী সূৰুযমুখী : জানুৱাৰী-২০২৬ সংখ্যা দুহেজাৰ ছাবিশ চনৰ আৰম্ভণিতে আজি এইয়া জানুৱাৰী সংখ্যাৰ 'সূৰুযমুখী' ৰ সম্পাদকীয়টো লিখিবলৈ লৈ এক গভীৰ চিন্তাত পৰিছোঁ । সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰেক্ষাপটত আমি যদি বিগত বছৰটোৰ সময়চোৱাত আমাৰ পৃথিবীয়ে সন্মুখীন হোৱা ঘটনাপ্ৰৱাহলৈ লক্ষ্য ৰাখি মতামত ব্যক্ত কৰিবলৈ যাওঁ তেতিয়াহ'লে দেখোন অলপ নিৰাশাজনক ভাৱ এটাহে মনলৈ আহে। কিন্তু তাৰ মাজতো যোৱা বছৰটোত সংঘটিত হোৱা ভাল দিশবোৰো বিচাৰ বিশ্লেষণ কৰি, তাৰপৰা পৃথিৱীৰ জীৱকূলৰ ক

সদাগৰক বিচাৰি ফুৰা মহকেইটা সুগন্ধি উৰুলি বৰুৱা, অষ্টম শ্ৰেণী, দিল্লী পাব্লিক স্কুল, নাজিৰা বহুত দিনৰ আগৰ কথা। আমাৰ ককা আজোককাৰো আগৰ দিনৰ কথা। তেতিয়া ৰত্নপুৰ নামেৰে এখন দেশ আছিল। বৰ ধুনীয়া দেশ। সেই দেশখনৰ মানুহবোৰ বহুত ধনী আছিল। সেইখন দেশতে সত্যপাল নামৰ এজন সদাগৰ আছিল। তেওঁ জীৱ-জন্তু বৰ ভাল পাইছিল। বিশেষকৈ কুকুৰ আৰু মেকুৰী তেওঁ বৰ ভাল পাইছিল। আনকি তেজখোৱা মহবোৰকো তেওঁ ভাল পাইছিল। তেওঁ কৈছিল যে সকলোবোৰ প্ৰাণী ভগৱানৰে সৃষ্টি, গতিকে কোনেও কাকো বেয়া পাব নালাগে। সেই সময়ত অৱশ্যে

নীপা দুৱৰা, গুৱাহাটী ১৯৮৯ চনত আৰ্মেনিয়া নামৰ ঠাইত ৮.২ ৰিখটাৰ স্কেলৰ ভূমিকম্পই জোকাৰি গৈছিল। ঘৰবোৰ তাচপাতৰ ঘৰৰ নিচিনাকৈ ভাগি মাটিত মিহলি হৈ গৈছিল। এনেকুৱা এটা ভয়ংকৰ ভূমিকম্প হৈ যোৱাৰ পিচতে সেই অঞ্চলৰ সকলো মাক-দেউতাকে নিজৰ সন্তানক বিচাৰি স্কুললৈ বুলি ঢাপলি মেলিলে। কিন্তু স্কুলঘৰটো ইতিমধ্যে মাটিৰ লগত মিহলি হৈ গৈছিল! তাত কোনো জীৱিত প্ৰাণী থকাৰ তিলমানো সম্ভাৱনা নাছিল। এনে দুখজনক ঘটনাটোতে পুত্ৰহাৰা হোৱা এজন পিতৃৰ বাৰে বাৰে পুতেকক কোৱা কথা এটালৈ মনত পৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ এদিন প

অংকন : অভিজ্ঞান বৰা, অষ্টম মান, ব’লসিং মেম’ৰিয়েল স্কুল, বৰপথাৰ, গোলাঘাট

অকলশৰীয়া বিবলু নিৰু দত্ত, নিশান্ত নিবাস ১নং পদুমনি, সৰুপথাৰ কালি ৰাতিটো বিবলুৰ উজাগৰে পাৰ হ'ল। দঁতাল বীৰুৱে তাক দল এৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। সেই কণমানিটোৰ পৰা সি এই জাকটোৰ মাজতে ডাঙৰ হৈছে। সি সৰুৰে পৰাই বৰ চটফটীয়া। তেতিয়া এই লৈ কিন্তু কাৰো একো আপত্তি নাছিল । বুঢ়া-মেথা সকলোৱে তাৰ উৎপতীয়া ধেমালিত চামিল হৈ আনন্দহে পাইছিল। অৱশ্যে দুবাৰ কৈ চাহ বাগানৰ নলাত পৰা দুৰ্ঘটনাত মাকে তাক গোটেই জাকৰ আগতে ককৰ্থনা কৰিছিল। আকৌ এবাৰ পানী খাবলৈ দৈয়াংৰ গৰাইদি নামি যাওঁতে কোমল ৰঙামাটিত